30 Ιουλ 2014

Γιατί ενόχλησε κάποιους η συναυλία της Χαρούλας;



Του Χαράλαμπου Πουλόπουλου (news247 )

Μετά τη συναυλία της Χαρούλας Αλεξίου στο Σύνταγμα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης και η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη βγήκαν να κατηγορήσουν την Αλεξίου για λαϊκισμό, να απαξιώσουν τις απολυμένες καθαρίστριες και να «υπερασπιστούν» τις απολυμένες συναδέλφους τους του ιδιωτικού τομέα αλλά και τους υπόλοιπους ανέργους της χώρας, προτρέποντας την Χαρούλα να κάνει κάτι και για αυτούς. Προφανώς ενοχλούνται που μια κοινωνική ομάδα αντιδρά και βρίσκει συμπαραστάτες στην κοινωνία, γιατί αυτή τους η πράξη αντίστασης συμβολίζει τον αγώνα χιλιάδων ανθρώπων που βιώνουν την ανεργία και την ανασφάλεια, είτε προέρχονται από τον ιδιωτικό είτε από το δημόσιο τομέα. Ακολουθώντας την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», προσπαθούν να υποβαθμίσουν το νόημα της συναυλίας και να ενισχύσουν το διχασμό και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Οι κύριοι εκφραστές της πολιτικής της λιτότητας και των περικοπών, που έχουν οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, οι ίδιοι που έχουν διαλύσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έχουν διαρρήξει το δίκτυ κοινωνικής προστασίας, ενοχλούνται όταν χιλιάδες κόσμου συμπαραστέκεται στις απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών και εκφράζει την αντίρρησή του στα μέτρα και τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Φοβούνται τη μετάδοση του μηνύματος και σε άλλες κοινωνικές ομάδες που σήμερα πλήττονται.

Οι εκφραστές των μέτρων λιτότητας θεωρούν δικαίωμά τους να βρίσκονται υπεράνω όλων και να αποφασίζουν για το ποιος και με ποιο τρόπο θα αντιδράσει. Έχοντας επιβάλλει το πολιτικό φόβο και προωθώντας τον κατακερματισμό και τις αντιθέσεις ενοχλήθηκαν που βρέθηκαν άνθρωποι στο Σύνταγμα, για να συμπαρασταθούν στον αγώνα των απολυμένων γυναικών, χαρούμενοι και αποφασισμένοι να μην το βάλουν κάτω. Θέλουν οι άνθρωποι να μένουν στο σπίτι τους, φοβισμένοι, απομονωμένοι και αδρανείς απέναντι στις άνωθεν αποφάσεις.

Αντιθέτως, αισθάνονται χαρούμενοι όταν οι πολίτες παρακολουθούν παθητικά τα σκουπίδια της τηλεόρασης, που προσφέρονται ως αντίδοτο στον εφιάλτη της κρίσης. Δεν τους ενόχλησε το πάρτυ της Βίσση στη Μύκονο και όσοι πλήρωσαν 250 έως 500 ευρώ για να παρευρεθούν, γιατί ως γεγονός ενισχύει την ψευδαίσθηση ευδαιμονίας και επισφραγίζει το success story που προβάλλουν.

Τους ενοχλεί η μαχητικότητα, η αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα και η αισιοδοξία χιλιάδων ανθρώπων. Τους ενοχλεί η φράση της Χαρούλας «είμαστε όλες καθαρίστριες» και ότι αγκαλιάζοντάς τες ύψωσε το χέρι της μαζί τους, φορώντας ένα κόκκινο γάντι. Τους ενοχλεί επειδή οι γυναίκες αυτές δε το βάζουν κάτω και αποτελούν απτό παράδειγμα αντίστασης στις πολιτικές του μνημονίου.

Θα ήθελαν να τις απομονώσουν και να τις πετάξουν στην άκρη, μετατρέποντάς τες από καθαρίστριες σε «σκουπίδια». Πάνω απ’ όλα τους ενοχλεί που δείχνουν στην πράξη ότι «τίποτα δε πάει χαμένο…».

Σε τελικό στάδιο το πρόγραμμα διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ



Χαρακτηριστικά κεντρικού πολιτικού γεγονότος σχεδιάζει να προσδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος, το οποίο βρίσκεται στην τελική φάση επεξεργασίας. Το θέμα συζητήθηκε χθες στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, όπου γνωστοποιήθηκε ότι είναι ήδη έτοιμο το βασικό προσχέδιο, το οποίο θα δοθεί άμεσα στα τμήματα προς διαβούλευση. 
Στόχος είναι στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας στις 18 Αυγούστου να οριστικοποιηθούν οι αποφάσεις για την παρουσίαση του κειμένου, το οποίο, όπως αναφέρουν στελέχη του κόμματος, θα απαντά με εύληπτο, απλό και κατανοητό τρόπο σε όλα τα ερωτήματα για το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
 Η βασική σκέψη είναι από αυτό το συνολικό κείμενο να αντληθούν τα κεντρικά σημεία για τα πλέον φλέγοντα ζητήματα, τα οποία θα παρουσιάσει ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ. 
Ακολούθως, μελετάται η πρόταση το πρόγραμμα να παρουσιαστεί τμηματικά σε ξεχωριστές πόλεις ανά τη χώρα, ανάλογα με τα ειδικά ζητήματα που αφορούν κάθε περιοχή.

Τροπολογία για την Επαναφορά του ΕΦΚ πετρελαίου θέρμανσης στα επίπεδα Μαρτίου 2011, κατατέθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ





Η βουλευτής Άρτας Όλγα Γεροβασίλη, μαζί με άλλους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσε Τροπολογία - Προσθήκη στο σ/ν, αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, «Περιβαλλοντική αναβάθμιση και ιδιωτική πολεοδόμηση – Βιώσιμη ανάπτυξη οικισμών – Ρυθμίσεις δασικής νομοθεσίας», με θέμα:

"Επαναφορά του ΕΦΚ πετρελαίου θέρμανσης στα επίπεδα Μαρτίου 2011"
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνουν στην αιτιολογική έκθεση της πρότασής τους:

Η ενέργεια αποτελεί αγαθό πρώτης ανάγκης και είναι απαραίτητο για τη θέρμανση, τον φωτισμό, τη συντήρηση και το μαγείρεμα των τροφίμων, την τροφοδοσία με ζεστό νερό και την εκτέλεση οικιακών εργασιών. Η πρόσβαση και η χρήση ενέργειας καθορίζουν ως εκ τούτου τη δυνατότητα των πολιτών να έχουν αξιοπρεπή διαβίωση.

Το απαράδεκτο και αναποτελεσματικό μέτρο της εξίσωσης των φόρων –με το πρόσχημα της αντιμετώπισης του λαθρεμπορίου – οδήγησε τα νοικοκυριά στις πιο κρύες περιοχές της χώρας, στο να μειώσουν δραματικά την κατανάλωση του πετρελαίου θέρμανσης με αποτέλεσμα από τη μια μεριά οι πολίτες να στερούνται, εν μέσω χειμώνα, το αγαθό της θέρμανσης και από την άλλη το Δημόσιο να μην έχει όφελος από αύξηση των φορολογικών εσόδων. Όσο δε για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου πετρελαιοειδών –όπως πάγια υποστηρίζουμε– απαιτείται η ύπαρξη αντίστοιχης πολιτικής βούλησης και όχι φορομπηχτικά μέτρα «εξόντωσης» των πολιτών.

Παράλληλα με την απώλεια εσόδων του ελληνικού δημοσίου και το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε, η οικολογική καταστροφή στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστη. Η λαθροϋλοτομία κατέστρεψε μεγάλες δασικές εκτάσεις και η ατμοσφαιρική μόλυνση στα αστικά κέντρα ήταν τεράστια, επειδή οι πολίτες προκειμένου να θερμανθούν έκαιγαν οποιοδήποτε καύσιμο υλικό.

Επειδή λοιπόν το μέτρο στην ουσία δεν προσέφερε κάτι στην εθνική οικονομία ή στην πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων, προτείνουμε την άμεση ακύρωση της εξίσωσης των ειδικών φόρων στα πετρέλαια θέρμανσης και κίνησης και την επιστροφή –ως πρώτο βήμα στα πλαίσια της συνολικότερης εξέτασης του θέματος με σκοπό κανένα νοικοκυριό να μην στερείται το αγαθό της θέρμανσης αλλά και με γνώμονα την αύξηση των δημοσίων εσόδων– στο καθεστώς που ίσχυε τον Μάρτιο του 2011.

Συγκεκριμένα, τη μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης, στο επίπεδο του Μαρτίου του 2011, δηλαδή στα 60 € τα 1.000 λίτρα. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης να διαμορφωθεί στα 0,90 € περίπου το λίτρο από το 1,30 € που προβλέπεται να είναι τιμή εκκίνησης φέτος.

29 Ιουλ 2014

Παραχάραξη μιας βαθιάς ανάγκης


                                                               Του Ρούντι Ρινάλντι
1974: Ορκωμοσία Καραμανλή υπό το άγρυπνο βλέμμα του στρατηγού Γκιζίκη
Τα συστημικά κόμματα, με τυπικό τρόπο, στις ανακοινώσεις τους για τα 40 χρόνια από τη Μεταπολίτευση, αποτίναξαν κάθε ενοχή τους, δηλώνοντας πάνω-κάτω τα ακόλουθα: Τιμούμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και όσους αγωνίστηκαν για αυτήν. Ξέρουμε ότι περάσαμε δύσκολα τα τελευταία 5 χρόνια, αλλά τώρα όλα θα πάνε καλά, φτάνει πια με το λαϊκισμό και τη δημαγωγία…

Σε άλλα αφιερώματα, αναλύσεις και άρθρα, βρίσκει κανείς πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και παρατηρήσεις, αλλά λείπουν εμφανώς δύο στοιχεία: Πρώτα απ’ όλα, ο λαϊκός παράγοντας και ο ρόλος του μέσα στα 40 αυτά χρόνια (οι όποιες αναφορές σχετίζονται κυρίως με τις επιτυχημένες διαδικασίες αποχαύνωσης και απονεύρωσής του). Δεύτερον, η ανάγκη μιας νέας μεταπολίτευσης, μιας βαθιάς πολιτειακής αλλαγής που έχει τεθεί στην ημερήσια διάταξη, αλλά όλοι σφυρίζουν αδιάφορα, προσβλέποντας ίσως σε κάποια μικροβελτίωση της σημερινής κατάστασης.

40 χρόνια…

Σαράντα χρόνια δεν είναι καθόλου λίγα κι αν δει κανείς τι έγινε στον κόσμο, θα εντυπωσιαστεί από τις αλλαγές και τις ανατροπές, σε όλους τους τομείς. Για να εξετάσει κανείς τι έγινε αυτή την περίοδο στη χώρα, δεν αρκεί φυσικά ένα άρθρο. Είναι υπόθεση ιστορίας και μάλιστα ιστορίας σε εξέλιξη. Ωστόσο, κάποιες σκέψεις μπορούν να ειπωθούν.

Η Μεταπολίτευση του 1974, η πτώση δηλαδή ενός καθεστώτος και η εγκαθίδρυση ενός άλλου, έγινε σε συνθήκες γενικευμένης χρεοκοπίας και κατάρρευσης της αμερικανόπνευστης δικτατορίας, έντασης μιας κρίσης στην περιοχή (Μέση Ανατολή, Κύπρος, Τουρκία) και απαρχής μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, υπό την αρχική μορφή των πετρελαϊκών σοκ.

Στη βάση αυτών των εξελίξεων αναπτύχθηκε ένα μεγάλο κύμα λαϊκού ριζοσπαστισμού που έθετε τεράστια προβλήματα και έπρεπε με κάποιον τρόπο να συγκρατηθεί.

Αποτέλεσμα αυτών των τάσεων ήταν ο συμβιβασμός των δυνάμεων του συστήματος σε μια λύση που δεν θα ήταν απλώς η «αποκατάσταση της δημοκρατίας» στην προ του 1967 κατάσταση, αλλά ένα νέο πολιτειακό καθεστώς που θα έπαιρνε υπ’ όψιν του και την ανάγκη ενσωμάτωσης ή συντριβής της λαϊκής ορμής. Τόσο η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όσο και η απίστευτη κατάσταση ξεχαρβαλώματος του κράτους, κατά την επιστράτευση του 1974, δεν επέτρεπαν ολιγωρίες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η μεταπολίτευση του Ιουλίου του 1974 ήταν μια επιτυχημένη κίνηση διάσωσης, κατευνασμού, αντιμετώπισης χειρότερων καταστάσεων. Όλες οι μαρτυρίες των σημαντικών παραγόντων της εποχής οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καθόλου δεδομένος δεν ήταν αυτός ο κατευνασμός.

Από την άλλη, ήταν και μια επιτυχία του λαϊκού κινήματος που κατακτούσε μια σειρά από ελευθερίες και δικαιώματα που το μετεμφυλιακό κράτος και η χούντα είχαν στερήσει. Ανοίγονταν, δηλαδή, μια νέα φάση και μια νέα ισορροπία δυνάμεων, εσωτερικά και στην περιοχή.

Τρεις φάσεις

Υπάρχει ένα σχήμα σε τρεις φάσεις που θα μπορούσε να περιγράψει την επιτυχία του ελληνικού αστισμού στα 40, παρά κάτι, χρόνια μέχρι το 2008. Ο Κ. Καραμανλής έθεσε τις βάσεις της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», έδιωξε το παλάτι, έβαλε φυλακή τους χουντικούς και φυσικά ξεκίνησε τις πολιτικές λιτότητας που δεν έχουν σταματημό από τότε – με ένα μικρό διάλειμμα στην πρώτη ΠΑΣΟΚική περίοδο. Ο Α. Παπανδρέου εγκαινιάζει μια περίοδο που «φέρνει στην εξουσία» την άλλη μισή Ελλάδα που μέχρι τότε αποκλείονταν, ολοκληρώνοντας μια ατελή διαδικασία εκδημοκρατισμού και τερματισμού ενός μονοκομματικού κράτους της Δεξιάς. Τέλος, η Σημιτική περίοδος, μπορεί να θεωρηθεί η ολοκλήρωση της διαδικασίας, αφού η Ελλάδα μπαίνει στο ευρώ, επεκτείνεται στο Βαλκανικό «Ελντοράντο», αναλαμβάνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το έθνος, υπό την αστική ηγεμονία, ολοκληρώνεται…

Λέει αλήθεια ή ψέματα το σχήμα αυτό; Λέει αλήθεια στο βαθμό που περιγράφει το ατέλειωτο πάρτι που έστησαν οι τοπικές ελίτ όλες αυτές τις δεκαετίες. Εκμεταλλεύτηκαν την κρίση του 1973-75, αξιοποίησαν πλεονεκτήματα από την κατάσταση στην περιοχή και ειδικά την καταστροφή του Λιβάνου, άρχισαν πολύ νωρίς την καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων και την περιστολή των λαϊκών ελευθεριών.

Ο καραμανλικός αυταρχικός κυματοθραύστης αγώνων και κινητοποιήσεων βρέθηκε σε πλήρη εξέλιξη. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μπήκαν οι βάσεις ενός δικομματικού συστήματος που έμελλε να εγκλωβίζει πάνω από το 80% του εκλογικού σώματος για πολλές τετραετίες. Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, στήθηκε μια τεράστια μηχανή ενσωμάτωσης και εξαγοράς συνδικαλιστών, συνεταιρισμών, λαϊκών ενώσεων κ.λπ., ενώ νέα τζάκια με αρπακτικό τρόπο αναρριχήθηκαν και διεκδίκησαν γερό μερίδιο.

Και μετά την «παρένθεση» του 1989-’90 και τη μητσοτακική τριετία, ήρθε πάλι ο ΠΑΣΟΚισμός, πρώτα με την μορφή ενός αδύναμου Ανδρέα και μετά με τον Σημίτη, για να ισοπεδώσει ό,τι είχε απομείνει: Ο ωφελιμισμός και ο άκρατος ατομικισμός στο τιμόνι, σε ένα μετανεωτερικό πλαίσιο ξαναγραψίματος της Νεοελληνικής Ιστορίας. Ο περίφημος «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής κοινωνίας ολοκληρώνεται μέσα στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων…

Γεγονότα που ξεχνιούνται

Πολλοί εμφανίζουν μια ψευδή εικόνα όταν «ξεχνούν» ορισμένα σημαντικά στοιχεία: Η τιθάσευση του ριζοσπαστισμού δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Για να αντιμετωπιστεί έπρεπε να συναφθούν νέα «κοινωνικά συμβόλαια» με περισσότερους εταίρους από άλλες φορές, να συναινέσουν σε αυτά ευρύτερες δυνάμεις, να μην ξεπερνιούνται ορισμένα όρια και βεβαίως η καταστολή να συμπληρώνει το έργο.

Ειδικά, τα χρόνια 1974-’76 ήταν περίοδος μεγάλων αγώνων και ριζοσπαστισμού και τεράστιων αποπειρών καταστολής τους. Στη νεολαία, τα εργοστάσια, τον αγροτικό χώρο, η περίοδος αυτή σήμαινε κινητοποιήσεις, οργάνωση, αγώνες. Μόνο ο συνδυασμένος ρόλος του νέου κοινωνικού-πολιτικού συμβιβασμού που υπηρετήθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις έδωσε καρπούς στην τιθάσευση του κύματος αυτού.

Δύο χαρακτηριστικές στιγμές: Ο Καραμανλής ακύρωσε νόμο που είχε ψηφιστεί μετά τις πρώτες φοιτητικές καταλήψεις (1979) και αυτή ήταν μια πρώτη, τέτοιου είδους, νίκη του λαϊκού κινήματος. Δεύτερον, το 1980, το χτύπημα της πορείας του Πολυτεχνείου με δύο νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες απαντήθηκε συνδυασμένα από όλο το πολιτικό φάσμα με την καταδίκη των «εξτρεμιστών»…

Η αστική αφήγηση συνεχίζει, ξεχνώντας και άλλα γεγονότα… Την κρίση του 1985 και τα ροζ ψηφοδέλτια για την εκλογή Σαρτζετάκη. Την κρίση του 1989, όταν όλα τα εκδοτικά συγκροτήματα έβαλλαν κατά του Α. Παπανδρέου, κρίση που ολοκληρώνεται με την συγκυβέρνηση Δεξιάς- Αριστεράς, μέσα στο νέο διεθνές πλαίσιο (απόγειο της περεστρόικα, κατάρρευση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού) που διασώζει τον λαβωμένο ΠΑΣΟΚισμό.

Αλλά και πάλι ξεχνιούνται πολλά και ειδικά όλα τα γεγονότα και οι κρίσεις έως και πράξεις μειοδοσίας σε λεγόμενα ή υπαρκτά εθνικά ζητήματα: Κρίση στο Αιγαίο με την Τουρκία (1976), ανακήρυξη τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, επιστράτευση και κίνδυνος πολέμου με την Τουρκία (1987), διάλυση Γιουγκοσλαβίας και Μακεδονικό, κρίση στα Ίμια, βομβαρδισμός της Σερβίας και ρόλος της Ελλάδας, συμμετοχή σε πολέμους (Αφγανιστάν, Κόσσοβο) κ.λπ.

Κοντά σε αυτά, ένα μόνιμο αγκάθι που λέγεται νεολαία, αφού διαδοχικές γενιές νέων ανθρώπων είδαν να ρημάζεται το μέλλον τους. Καταλήψεις σχολείων σε όλη τη χώρα, απανωτά κινήματα και ξεσπάσματα των νέων. Από το φοιτητικό κίνημα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης -το πιο οργανωμένο και πολιτικοποιημένο τμήμα του λαϊκού κινήματος- έως τις εξεγέρσεις ενάντια στην καταστολή με αποκορύφωμα τις δολοφονίες των Καλτεζά (1985) και Γρηγορόπουλου (2008).

Τέλος, δεν μπορεί να προσπεραστεί το φαινόμενο της μετατροπής της χώρας σε πλατφόρμα «υποδοχής» μεγάλων κυμάτων μετανάστευσης, είτε σαν αναγκαστικό πέρασμα, είτε σαν ανθρώπινη αποθήκη. Φαινόμενο που, με τόσο απότομο τρόπο, δεν παρουσιάστηκε σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα και οδήγησε στην πολύπλευρη εκμετάλλευση αυτού του δυναμικού σε μια πρώτη φάση (ολυμπιακά έργα, ύπαιθρος κ.λπ.) για να πυροδοτήσει άλλου είδους φαινόμενα και καταστάσεις στη συνέχεια.

Και η Αριστερά;
Ποιος ο ρόλος της Αριστεράς στις δεκαετίες αυτές της Μεταπολίτευσης; Επέδρασε για μια διαφορετική πορεία ή, αντίθετα, είδε την πορεία που περιγράφεται με θετικό, κυρίως, πρόσημο, συμμετέχοντας στα συμβόλαια που συνάφθηκαν σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο;

Βοήθησε να στηθούν υγειονομικές ζώνες απέναντι σε μεγάλους αγώνες την πρώτη περίοδο, πίεσε για υπεύθυνη συμπεριφορά, συμμορφώθηκε σε όλες τις απαγορεύσεις, έκανε τη «δεύτερη φωνή» σε όλες τις καντάδες περί «αριστεροχουντισμού». Θεώρησε την «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ σαν θαύμα και τη στήριξε όσο μπορούσε, ενιαία μέχρι το 1985 και κατά περίπτωση μετά. Μέχρι που μέρος της παραδόθηκε στη σημιτική εκσυγχρονιστική λαίλαπα. Αφού, στο μεταξύ, είχε «αμαρτήσει» με τις συγκυβερνήσεις του 1989-’90, δίχρονο κατά το οποίο η ελληνική Αριστερά βρέθηκε στην πρωτοπορία των αντίστοιχων εγχειρημάτων «μετάβασης στην νέα εποχή».

Κάτι άρχισε να κινείται μόνο μετά το 2000, όταν η «κυβερνώσα Αριστερά» στην Ευρώπη είχε… σπάσει τα μούτρα της (μέχρι και τον βομβαρδισμό της Σερβίας είχε ψηφίσει) και παρουσιάστηκαν νέα κινήματα όπως αυτό της αντιπαγκοσμιοποίησης. Εκεί, αρχίζει να υπάρχει μαζί με μια Αριστερά της κοινωνίας και μια μερική διαφοροποίηση της επίσημης Αριστεράς. Το τμήμα εκείνο που ήταν πιο κοντά στους πραγματικούς αγώνες ανταμείφτηκε απλόχερα από την κοινωνία, ενώ το άλλο που ήταν εχθρικό και, στην πραγματικότητα, συστημικό και συντηρητικό (παρά τα παχιά ταξικά λόγια), περιθωριοποιήθηκε.

Όλα τα παραπάνω, πάντως, δεν συνθέτουν μια εικόνα επιτυχίας της μεταπολίτευσης. Η μόνη επιτυχία της είναι ότι περιόρισε ορίζοντες, κατέστειλε τον ριζοσπαστισμό και εμπέδωσε την αστική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία στη χώρα, εξάπλωσε έναν ωφελιμισμό, δημιούργησε τον εκσυγχρονισμένο μεταπρατισμό. Έως εκεί όμως. Δεν αντιμετώπισε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας, της κοινωνίας, του λαού.

Η τετράχρονη αποκάλυψη…

Όσα ζούμε στη νέα καθεστωτική φάση, αυτήν της τρόικας και των μνημονίων, αποτελούν μια αποκάλυψη των όσων σερβίρονται σήμερα σαν επιτυχίες της Μεταπολίτευσης. Δεν ζούμε την απλή συνέχεια της μεταπολίτευσης, αλλά ένα ειδικό καθεστώς επιτροπείας . Είναι εντελώς παράξενο που αυτό δεν το βλέπουν αρθρογράφοι, κόμματα και πολιτικοί αναλυτές. Μία απλή λεπτομέρεια; Πώς καταπίνουμε τέτοιες λεπτομέρειες…

Με τη σειρά της, όμως, αυτή η «λεπτομέρεια» δείχνει τη χρεοκοπία της Μεταπολίτευσης στο σύνολό της: Τι ήταν, τελικά, αυτό που χτίζονταν; Πού στηριζόταν το πάρτι της άρχουσας τάξης και άλλων στρωμάτων που κονομούσαν ασύστολα μέσα στο καθεστώς της μίζας, της ρεμούλας, της υποδούλωσης του κρατικού και κομματικού μηχανισμού σε κλίκες ρουσφετολόγων και πλιατσικολόγων, που νομοθετούν, αρπάζουν, κλέβουν και τιμωρία δεν έχουν;

Τα δισεκατομμύρια καταθέσεων σε ξένες τράπεζες, οι λίστες Λαγκάρντ και άλλες που δεν έχουν ανοιχτεί, τα σκάνδαλα της Siemens, τα υποβρύχια που γέρνουν, δεν σβήνουν με μια φυλάκιση του Τσοχατζόπουλου… Η κοινωνική σύνθεση του Κορυδαλλού, δεν έχει αλλάξει, παρ’ όλο που κάποιοι πολιτικοί και επιχειρηματίες τον επισκέπτονται πού και πού…

Ήταν τέτοιο το ξεχαρβάλωμα που η τρόικα απαιτεί επιτόπια παρουσία και έλεγχο όλων των συναλλαγών, με αντίτιμο για τις υπηρεσίες να υποθηκεύσει την χώρα, να πάρει ρεγάλο ό,τι νομίζει. Χώρα-αποικία χρέους, χώρα περιορισμένης ευθύνης και κυριαρχίας, χώρα-μπανανία που κυβερνάται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και μνημόνια που, πριν ψηφιστούν, κανείς δεν τα διάβασε ή ούτε καν μεταφράστηκαν στην ελληνική γλώσσα…

Τόση επιτυχή κατάληξη είχε η μεταπολίτευση. Πάλι, όμως, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων: Μια τεράστια αναδιανομή προς όφελος των πλουσίων και των χρηματιστηριακών ομίλων και σε βάρος των εργαζομένων και των μεσοστρωμάτων που διαλύονται βάναυσα. Ο πρωθυπουργός είναι αισιόδοξος, γιατί σε κάθε Έλληνα αντιστοιχούν δύο τουρίστες! Πού μπορεί να καταντήσει κάποιος που υπηρετεί την εξουθένωση και διάλυση της χώρας…

…και ο ριζοσπαστισμός

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης: Η διάλυση και το βούλιαγμα της χώρας. Και ποιος αντέδρασε σε αυτή την τεράστια οπισθοδρόμηση; Η πολιτική ηγεσία; Η διανόηση; Όχι. Ο «απλός κοσμάκης», ο «λαουτζίκος» που τόσο περιφρονούν όσοι μπούκωσαν από τα καλά της μεταπολίτευσης. Όλοι εκείνοι που δεν μπορούν το «λαϊκισμό», τις αντιδράσεις του όχλου, τις μούντζες που έπεφταν βροχή προς το σύμβολο της διαφθοράς του πολιτικού κόσμου.

Για τέσσερα χρόνια, αναπτύχθηκε ένας ριζοσπαστισμός που απαίτησε σε όλες τις πλατείες της χώρας μια νέα μεταπολίτευση, μια μεταπολίτευση του λαού: Τιμωρία όσων έφεραν τον τόπο σε αυτό το σημείο, τέλος μνημονίων και τρόικας, πραγματική δημοκρατία και όχι κομματοκρατία, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνική ανεξαρτησία, νέες αρετές και αξίες.

Ποια απάντηση πήρε; Καταστολή (ακόμα οι καθαρίστριες τρώνε ξύλο κάθε τόσο, έτσι συμβολικά, για να μην ξεχνιόμαστε), δολοφονίες (τι άλλο είναι η περίπτωση της τετραπληγικής που χρωστούσε στην ΔΕΗ;), μαύρο στην ΕΡΤ, λόγια παρηγοριάς για καλυτέρευση της ζωής όλων. Όλων; Ε, μη λέμε και υπερβολές, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα για 1.600.000 ανέργους! Κάποια προσδοκία θα πουλήσουμε, κάποια φιέστα θα ετοιμάσουμε μετά τα ξεπουλήματα και βλέπουμε…

Ο «λαουτζίκος», όμως, γκρέμισε δύο κυβερνήσεις, διέλυσε τον δικομματισμό, εκτίναξε μια δύναμη της Αριστεράς σε πρώτο κόμμα και διατύπωσε το αίτημα μιας νέας μεταπολίτευσης, χωρίς να έχει τα αποθέματα και την προετοιμασία να τη φέρει στο φως. Αναδιπλώνεται αλλά δεν εξαφανίζεται. Τμήματά του στρέφονται και σε επικίνδυνους δρόμους, όπως αυτός του χρυσαυγιτισμού ή της υποδούλωσης σε ολιγάρχες που τάζουν κάποιο μεροκάματο.

Με τον χαοτικό τρόπο που εκδηλώνεται, με τους απολογισμούς που με το δικό του τρόπο κάνει, ο Κανένας, με τα χιλιάδες πρόσωπα και σε σύγχυση μεταξύ εύκολης τιμωρίας και ουσιαστικών λύσεων, θα ξανακάνει την εμφάνισή του. Μια νέα λαϊκή μεταπολίτευση θα είναι ο μικρότερος στόχος που θα έχουν οι εξεγέρσεις που έρχονται, που προετοιμάζονται με περίεργο τρόπο, υπόγεια ή φανερά, κάτω από την μύτη μας ή δίπλα μας. Για τις δυνάμεις που συνειδητά θα εργαστούν για τη μεταπολίτευση του λαού δύο μόνο στόχοι: Πολιτικός αγώνας-φρόνημα του λαού! Όλα τα άλλα έπονται…

Και η Αριστερά; Οι ευθύνες που αναλαμβάνει μέσα στο μνημονιακό σκηνικό είναι τεράστιες: Ή θα ηγηθεί σε μια απελευθερωτική διαδικασία, στηριγμένη στο λαό και όχι σε δυνάμεις του χτες ή θα γίνει μέρος του προβλήματος, εισπράττοντας το χλευασμό των λαϊκών στρωμάτων. Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει.

Υ.Γ.: Ο ΣΥΡΙΖΑ στα συνεδριακά κείμενά του κάνει λόγο για μια νέα λαϊκή μεταπολίτευση. Θέση που μπορεί να γίνει προωθητική αν η πολιτική συμπεριφορά ξεφύγει από την ατζέντα που θέτει το μνημονιακό κράτος και οι επικοινωνιακές παραφυάδες του.

Ο Ρούντι Ρινάλντι είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

rinaldirudi.blogspot.gr

28 Ιουλ 2014

Ο Γιαννιώτης Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κων. Τασούλας για τις αθλητικές εγκαταστάσεις


Ο Αθλητισμός στα Γιάννινα, και ιδιαίτερα οι αθλητικές εγκαταστάσεις, χρόνια τώρα ταλαιπωρούνται από την εμπεδωμένη κομπογιαννίτικη πολιτική με πρόσφατο παράδειγμα, την άμεση ανταπόκριση του Υπουργού, πριν ακόμη τεθεί το πρόβλημα, στο αίτημα του Προέδρου του Πανηπειρωτικού Αθλητικού Κέντρου Ιωαννίνων κ. Γιώργου Σουκοβέλου για οικονομική ενίσχυση του Κολυμβητηρίου, αφού ύστερα από εντολή του επιχορηγείται εκτάκτως με 100.000 ευρώ για τη θέρμανσή του.
Θεωρώ ότι το θέμα των αθλητικών υποδομών δεν είναι μονοσήμαντο και ούτε εξαντλείται με την έκτακτη επιχορήγηση που σίγουρα θα διατεθεί, αλλά αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για τον Ηπειρώτη αρμόδιο υπουργό να ικανοποιήσει όσα κατά καιρούς συνάδελφοί του είχαν δεσμευθεί ότι θα πραγματοποιήσουν.
Για παράδειγμα , ως τώρα Γενική Γραμματεία Αθλητισμού δεν έχει ανταποκριθεί στις συμβατικές υποχρεώσεις της, όπως σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Καχριμάνη η Γ.Γ.Α είχε υποσχεθεί 480.000 ευρώ και 320.000 ευρώ αντίστοιχα για το γήπεδο ποδοσφαίρου και για το ταρτάν του Εθνικού Σταδίου και μέχρι σήμερα δεν ήρθε ούτε ένα ευρώ από την Αθήνα , αλλά ούτε και έχουν διασφαλιστεί οι απαιτούμενες πιστώσεις για την κατασκευή του κλειστού Γυμναστηρίου κλπ.
Η Ήπειρος είναι παραμελημένη από πλευράς αθλητικών υποδομών και αντιμετωπίζει όντως χρονίζοντα προβλήματα που δε λύνονται με τις έκτακτες λειτουργικές επιχορηγήσεις αλλά με ουσιαστικές αθλητικές παρεμβάσεις, οι οποίες σε μια εποχή που η νέα γενιά αισθάνεται απογοητευμένη, θα δώσουν προοπτική και διέξοδο.
Παρότι τα αθλητικά έργα έχουν έντονο αναπτυξιακό χαρακτήρα, που στηρίζουν την προσπάθεια για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και συμβάλλουν στην αθλητική ανάπτυξη της περιοχής μας , η Περιφέρεια δεν ακολούθησε το παράδειγμα της Περιφέρειας Αττικής . Το ερώτημα είναι γιατί και η Διοίκηση του ΠΕΑΚΙ που κλείνει τη διετή θητεία της δεν προώθησε τα βήματα της προηγούμενης Διοίκησης που θα είχαν λύσει το πρόβλημα της θέρμανσης του Κολυμβητηρίου με μικρές καινοτόμες παρεμβάσεις, όπως θα ήταν η εξασφάλιση της άδειας του κολυμβητηρίου και η εκπόνηση μελέτης με ποσό ήδη εγγεγραμμένο στον προϋπολογισμό για την κατάθεση στη συνέχεια πρότασης για ένταξη σε πρόγραμμα αλλαγής του τρόπου θέρμανσης.
Θέλω να πιστεύω ότι ο συντοπίτης μας Υπουργός θα προχωρήσει κάποια θέματα, πέραν της λειτουργικής πρόσθετης επιχορήγησης , αρκεί να ενημερωθεί σε βάθος, γιατί δεν νομίζω να τον κολακεύουν οι ευχαριστίες του προέδρου: « Υπάρχουν ένα σωρό χρονίζοντα προβλήματα που ζητούν επειγόντως λύση. Θεωρώ ότι ο κ. Τασούλας ήρθε σαν… από μηχανής Θεός, σε μια πολύ δύσκολη εποχή, για να κάνει το καλύτερο, στα πλαίσια του δυνατού βέβαια. Όλοι οι άλλοι εξ Αθηνών μας ενέπαιζαν χρόνια τώρα. Με τον κ. Τασούλα που τείνει ευήκοον ους, ο Αθλητισμός στην πόλη θα δει καλύτερες μέρες…».
Αναλογιστείτε πόσες ευχαριστίες ομοίου λεκτικού περιεχομένου οφείλονται στην πρώην διοίκηση του ΠΕΑΚΙ που την προίκισε με το ποσό των 174.000€ από οφειλές που διεκδίκησε από την ΠΑΕ, για τις οποίες μάλιστα ο Πρόεδρος, ως μέλος τότε του Δ.Σ. της ΠΑΕ, εξαπέλυε μύδρους και σήμερα ποιεί την νήσσα για την ενθυλάκωση του ποσού απέναντι στην ΠΑΕ.
Επειδή όμως διαχρονικά ,αγωνιστικά και διοικητικά , υπηρετήσαμε τον αθλητισμό, θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε κάθε προσπάθεια προαγωγής του αθλητισμού, έστω και έτσι, φωνάζοντας Αμήν και πότε

Ο θριαμβευτής του πάρτι

photo: Panayiotis Tzamaros@fosphotos.com

του Μάκη Μυλωνά 
Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων και διεξοδικών αναλύσεων για την κρίση, θα έχετε σίγουρα ακούσει, έστω μια φορά, τη φράση «το πάρτι της υγείας». Οι παλαιότεροι θα θυμάστε και τον όρο «πιράνχας της υγείας».

Σύμφωνα με στοιχεία αξιόπιστης μελέτης ερευνητών του ΟΟΣΑ, οι ενδονοσοκομειακές δαπάνες στην Ελλάδα εκτοξεύθηκαν στα 8,5 δισ. ευρώ το 2009 έναντι 5,7 δισ. ευρώ το 2004, οι φαρμακευτικές δαπάνες απο τα 3,6 δισ. ευρώ το 2004 στα 6,6 δισ. ευρώ το 2009 και το κόστος των λοιπών υπηρεσιών έφτασε τα 1,7 δισ. ευρώ το 2009 από 1 δισ. ευρώ το 2004.

Κορυφαία στιγμή του πάρτι ήταν, δίχως άλλο, τα περίφημα εμβόλια για τη γρίπη του ιού H1N1 καθώς αγοράστηκαν 16 εκατομμύρια δόσεις(!), παρά την απροθυμία των Ελλήνων να εμβολιαστούν. Σύμφωνα με  πρόσφατο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, το 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου κατάφερε με μεγάλες δυσκολίες να ακυρώσει 12,3 εκατομμύρια δόσεις.

Από το 2004 μέχρι το 2009, τις τύχες της χώρας διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, με τον Νικήτα Κακλαμάνη αρχικά στο πόστο του υπουργείου Υγείας και τον Δήμητρη Αβραμόπουλο να τον διαδέχεται τον Φεβρουάριο του 2006 και να παραμένει στην ίδια θέση μέχρι και τις εκλογές του 2009.

Θα περίμενε κανείς ότι η χρεοκοπία του 2009 θα σήμαινε και το οριστικό τέλος ενός υπουργού που απέτυχε με τόσο εκκωφαντικό τρόπο. Κι όμως. Μετά το καταστροφικό του πέρασμα από τον χώρο της Υγείας, ο κ. Αβραμόπουλος έκρινε ότι είναι έτοιμος να διεκδικήσει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τελικά δεν τα κατάφερε αλλά τα επόμενα χρόνια ήταν γεμάτα προσωπικές επιτυχίες: προτιμήθηκε δύο φορές από τους πολίτες της Α’ Αθηνών, έγινε έστω αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ορίστηκε αρχικά υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Στο τωρινό του πόστο όμως δεν θα παραμείνει για πολύ. Για τόσο... πετυχημένους πολιτικούς, υπάρχει πάντοτε στην Ελλάδα μια ακόμα ευκαιρία. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την έγκριση του «προοδευτικού πόλου» της κυβέρνησης, δηλαδή προσωπικά του Ευάγγελου Βενιζέλου, τον πρότεινε για τη θέση του Επιτρόπου της Ελλάδας στην Κομισιόν.

Η θητεία των Επιτρόπων είναι πενταετής. Το 2019 που θα ολοκληρώνεται η θητεία τους, θα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δημόσια διαπίστωση της πιο οδυνηρής χρεοκοπίας στη ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. Τουλάχιστον μέχρι τότε, ο κ. Αβραμόπουλος θα παραμένει ακόμα «στα πράγματα». Αυτό διδάχθηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το οδυνηρό φινάλε του πάρτι...

27 Ιουλ 2014

ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ LOCKE ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ




Κ Γιαννακίδης (protagon)

Και τα 80 λεπτά του «Locke» («Σε λάθος χρόνο») είναι μία σκηνή. Σε όλη την ταινία εμφανίζεται μόνο ένας άνθρωπος. Δεν υπάρχει σκηνικό. Μόνο το εσωτερικό μίας BMW SUV και πολλές σκοτεινές ματιές στον αγγλικό αυτοκινητόδρομο. Η ταινία τρέχει σε πραγματικό χρόνο. Και ο ήρωάς της μιλάει στο τηλέφωνο. Υποθέτετε ότι είναι βαρετό. Είναι μία από τις ωραιότερες ταινίες που είδα τελευταία. Και είναι συναρπαστική. Ένα θρίλερ συναισθημάτων.

Προσέξτε υπόθεση. Σε όλη την ταινία παρακολουθούμε τον εργοδηγό Λοκ, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν στο σπίτι του για να δει ματς και να φάει λουκάνικα με την οικογένειά του. Το ξυπνητήρι θα τον σήκωνε πριν βγει ο ήλιος, προκειμένου να επιβλέψει ένα έργο ιστορικών διαστάσεων. Και όμως, ο άνθρωπός μας οδηγεί προς το Λονδίνο επειδή θέλει να βρίσκεται στη γέννηση ενός παιδιού που προέκυψε μετά από τυχαία και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Ήταν ένα one night stand με μια άγνωστη που αποφάσισε να κρατήσει το παιδί. «Είναι μία ζωή που γεννήθηκε από δύο μπουκάλια κρασί και μια μοναχική γυναίκα. Ποια κατασκευή μπορεί να συγκριθεί μαζί της;» Ο Λοκ προσπαθεί να διαχειριστεί τη ζωή του από το τηλέφωνο. Ο ίδιος κάνει κατασκευές, αλλά βλέπει τον κόσμο του να γκρεμίζεται. Α, θα μπορούσα να σας απλώσω ένα σεντόνι με σκέψεις, αλλά φοβάμαι μην προδώσω μυστικά που πρέπει να ανακαλύψετε μόνοι σας. Και, πιστέψτε με, είναι μια ταινία που ο καθένας θα δει με διαφορετικό τρόπο. Και αν είναι και πατέρας...

Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Στίβεν Νάιτ που ίσως και να διεκδικεί ρεκόρ στον λόγο budget προς εισιτήρια. Καθηλωμένος στη θέση του οδηγού είναι ο Τομ Χάρντι. Μα τι ηθοποιός είναι αυτός; Τον βλέπεις και λες ότι, εντάξει, αν ήσουν γυναίκα θα ήθελες όντως να γεννήσεις το παιδί του. Να τη δείτε και θα με θυμηθείτε, θα έρθετε εδώ να σχολιάσετε.
Την είδα στο Cine Φιλοθέη όπου για ένα ποπ κορν και μία μπύρα πλήρωσα 7.50 ευρώ. Είναι οι συγκινήσεις που προσφέρει το σινεμά, σωστά

Προσυπογράφω, ως Πάκης, ο σινεφίλ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ ΞΕΣΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

Αρχιμανδρίτης στη Ρόδο ξεσπά και κατηγορεί τον Σαμαρά


Ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Πίκιας σε εκδήλωση στον Άγιο Σουλά στο νησί της Ρόδου ξεσπά και μιλάει για την κατάσταση που βιώνει η Ελλάδα, ενώ δεν διστάζει να κατηγορήσει ακόμα και για ξεπούλημα της Ρόδου και άλλων Ελληνικών νησιών, τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΚΗ: Παπάδες , δάσκαλοι και χωροφυλάκοι και όλοι όσοι θέλουνε νόμο και τάξη. Από όλους αυτούς απομένουν μόνο οι χωροφυλάκοι και αυτούς του ς κρατάνε με τα δόντια...

Ο ΧΟΑΚΙΜ ΑΛΜΟΥΝΙΑ, Ο ΚΡΙΤΩΝΑΣ ΑΡΣΕΝΗΣ, Ο ΛΑΤΣΗΣ ΚΑΙ … ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ;



Οι κοινοτικές υπηρεσίες θα ελέγξουν αν η εκ των υστέρων χορήγησης άδειας για τη λειτουργία καζίνο που προβλέπεται σε συμφωνία της Lamda Development με το Δημόσιο και εντάσσεται στην παραχώρηση έκτασης του Ελληνικού στην εταιρία, σύμφωνα με τη Real News. Ιδιαίτερη προσοχή δίνει στο ζήτημα η Κομισιόν, δηλώνει ο αρμόδιος επίτροπος ανταγωνισμού Χοακίμ Αλμούνια. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, εγείρεται ενδεχομένως θέμα παράνομης κρατικής ενίσχυσης, καθώς ο αρμόδιος επίτροπος ανταγωνισμού Χοακίμ Αλμούνια σημειώνει ότι η Κομισιόν δίνει ιδιαίτερη προσοχή στα δημοσιεύματα περί συμφωνίας μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της LamdaDevelpoment για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας καζίνο σε εκτάσεις που θα ανήκουν στην εταιρεία του ομίλου Λάτση.

Ωστόσο, καθώς η συγκεκριμένη συμφωνία δεν είχε προηγουμένως τεθεί σε γνώση των υπηρεσιών της Επιτροπής, δεν διαθέτουν προς το παρόν αρκετές πληροφορίες ώστε να εκτιμήσουν εάν πρόκειται για κρατική ενίσχυση προς τη Lamda Development. Ως εκ τούτου, αναμένεται να υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση του θέματος. Υπενθυμίζεται ότι για τον διαγωνισμό παραχώρησης της εν λόγω έκτασης του Ελληνικού υπήρχαν αρχικά 8 «μνηστήρες». Η έκταση δόθηκε έναντι 915 εκ. ευρώ, όταν η τελευταία έκθεση αποτίμησης ανέβαζε το τίμημα τουλάχιστον στο 1,2 δις ευρώ. Άγνωστο παραμένει εάν ενημερώθηκαν οι υπόλοιποι ενδιαφερόμενοι επενδυτές ότι υπήρχε περίπτωση χορήγησης άδειας καζίνο.

ΠΗΓΗ Real News

«ΤΑ ΒΛΕΠΩ»





Ο κ Τσίπρας δικαίως καγχάζει με τους λεονταρισμούς του κ Σαμαρά για τους 180 και ευλόγως του απαντά με θερινές παροτρύνσεις περί Ρόδου! Δεδομένων όσων έκαναν για να μην ανοίξει η Βουλή στην υπόθεση της μικρής ΔΕΗ, μόνοι τους παραδέχθηκαν εμπράκτως ότι δεν διαθέτουν καν την δεδηλωμένη, πόσο μάλλον την διευρυμένη πλειοψηφία των 180..

Εξ άλλου κομπιουτεράκια έχουν όλοι πια και κυρίως τα έχουν οι πρόθυμοι να πουληθούν αλλά όχι και να θυσιασθούν για κάτι ολότελα ανέφικτο

Το κυριότερο όμως δεν είναι αυτό αλλά τα σημερινά πρωτοσέλιδα: REAL NEWS: Βαρδινογιάννης εναντίον Λάτση μέσω Κομισιόν, ΚΑΘΗΝΕΡΙΝΗ: Αλαφούζος εναντίον Μπομπολοψυχάκηδων για την συγχώνευση. Βάλε ακόμη τον Κοντομηνά με τον έρανο στον Alpha για να αποφυλακιστεί , την Ντόρα να κλαίει στην αγκαλιά του υπόδικου χοντρομαρινάκη για την Κομισιόν και αυτός να της τάζει το τσάμπιον λίγκ…και ... φασκελοκουκούλωστα!

Από όλη την ιθύνουσα τάξη των μορμολυκείων μόνο ο κ Μιχ. Σάλλας φαίνεται να έχει ακόμη μυαλό για κάτι παρακάτω και αυτός ακούω πως σκέφτεται να γραφτεί στο ΣΥΡΙΖΑ με την παλιά του ιδιότητα του μεγαλοπασόκου

Πάκης, ο αβραμοπουλαίν της αναχωρήσεως

ΦΥΓΕ ΠΡΩΤΟΣ, ΠΗΓΑΙΝΕ ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΓΥΡΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ






Ο κωμικός -υπουργός κ Γιακουμάτος δήλωσε αναφερόμενος στην απόφαση του Σαμαρά που θέλει τον κ Δημήτρη Αβραμόπουλο, να αναλαμβάνει θέση Επιτρόπου στην Κομισιόν::«Εγώ θα ήθελα τον Δημήτρη Αβραμόπουλο σε κάτι άλλο πιο σημαντικό, το έχω πει και παλαιότερα και δεν το ανακαλώ, τον ήθελα για υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλά αυτή είναι επιλογή του Σαμαρά και του Αβραμόπουλου. Ό,τι τον φωτίσει ο Θεός. Εγώ λέω, τι ήθελα»

Προβλέπεται ιδιαίτερη περιποίηση του υπουργού ¨Αμυνας από το μητσοτακέικο που προσέβλεπε στην πολύ βολική αυτή θέση, για τα χρόνια που έρχονται, για την αιωνίως φέρελπιδα θυγατέρα Ντόρα Η αρχή έγινε από τον κ Ανδρέα Παπαδόπουλο που από εκπρόσωπος του Κουβέλη κατάντησε εκπρόσωπος της πεθεράς του...

Ο ατσαλάκωτος όμως που προβλέπει κι αυτός ότι επέρχεται άγριο τσαλάκωμα, παίρνει τα μέτρα του κι ας μυξοκλαίει …ο Μάκης

Πάκης ο κομισσάριος

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗΣ ΝΕΚΡΩΝ (ΚΟΜΜΑΤΩΝ;)




Το «πράσινο» φως  δόθηκε στη δημιουργία Κέντρων Αποτέφρωσης Νεκρών (ΚΑΝ), με πρόσθετη τροπολογία που κατατέθηκε σε νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Για τη δημιουργία τους σε περιοχές εντός ή εκτός σχεδίου πόλεων θα αποφασίζουν οι Δήμοι αλλά για την καύση των νεκρών κομμάτων θα αποφασίζουν οι ψηφοφόροι τους

Πάκης Ποταμιάνος

ΤΙ ΠΑΡΗΓΓΕΙΛΑΝ ΝΑ ΦΑΝΕ;


Ζώης, Καπερνάρος και Μπαλτάκος... για φαγητό

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του enikos.gr, ένα δείπνο με πολιτικό ενδιαφέρον έγινε χθες το βράδυ σε εστιατόριο της Γλυφάδας. Οι τρεις πολιτικοί Ζώης, Καπερνάρος και Μπαλτάκος συναντήθηκαν για φαγητό και σχολίασαν τα θέματα της επικαιρότητας Συμφώνησαν ότι κάτι πρέπει να γίνει…

Η συνάντηση των τριών έκανε αίσθηση, προκαλώντας σχόλια από τους υπόλοιπους θαμώνες του εστιατορίου και οι τρεις πολιτικοί διαβεβαίωσαν όσους από αυτούς τους πλησίασαν ότι η συνάντηση ήταν φιλική και δεν είχε κανέναν άλλο χαρακτήρα.

Σχολιο ΠΑΚΗ: τι παράγγειλαν να φάνε; μα τον Σαμαρά βεβαίως …

ΑΝ-ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ;




Η Αίγυπτος έχει καλέσει τον Τούρκο επιτετραμμένο προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για τα σχόλια στο CNN, του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος κατηγόρησε το Κάιρο για ανειλικρινή προσέγγιση του παλαιστινιακού ζητήματος! Nωρίτερα μέσα στον ίδιο μήνα είχε υπάρξει και άλλη διαμαρτυρία, γιατί ο Ερντογάν αποκάλεσε «παράνομο τύρρανο» τον πρόεδρο της Αιγύπτου.

Προφανώς έχει δίκιο αλλά πόσο μακριά μπορεί, άραγε, να το πάει ο Σουλτάνος και κυρίως ποια η σχέση του ερωτήματος με τις κυοφορούμενες εξελίξεις εν Ελλάδι;


Αποκαυκίδιο

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΩΣ ΑΓΙΟΣ;


Φήμες κυκλοφορούν από χθες σε όλη την εύανδρο Ήπειρο ότι ο Απόκαυκος ανεχώρησε οριστικώς, αποφασισμένος πλέον να ζήσει τον έρωτα του με νεαρά ύπαρξη από την Κόστα Ρίκα...

Αν είναι έτσι τότε για την ημετέρα ιστοσελίδα ισχύει το παραδοσιακόν: Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΠΕΘΑΝΕ - ΖΗΤΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ

Πάκης, ο επικρατέστερος δελφίνος

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΚΑ;





ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΗΛΟΣ

Σε μια χώρα που 3,7 εκατομμύρια κάτοικοι της βρίσκονται στο όριο της φτώχειας, μοιάζει λογικό μέσα σε τέτοια ανασφάλεια να επικοινωνούν άκριτα τη σύγχυση τους. Ωστόσο φαίνεται εντελώς παράλογο ένας πανεπιστημιακός, σαν τον υπουργό Οικονομικών, να μη θέλει να διακρίνει τα βασικά που αφορούν το διαχωρισμό των εξουσιών. “Οι πολιτικοί αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική και όχι η δικαστική εξουσία”είπε χαλαρά από το βήμα του ΣΕΒ.

Παραμερίζω τον ισχυρό συμβολισμό του τοπίου από όπου απηύθυνε τον στοχευμένο αυτό αφορισμό. Μένω στο υπονοούμενο. Αυτό που διαμηνύει πως οι αποφάσεις των δικαστηρίων, οι οποίες ενδέχεται να τινάξουν στον αέρα τον προϋπολογισμό, δεν πρόκειται να εφαρμοστούν επακριβώς. Προφανώς, ο υπουργός δεν χρειάζεται να ανατρέξει στα γραπτά του Μοντεσκιέ και τις πνευματικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού για να αναζητήσει το περιεχόμενο της διάκρισης των εξουσιών. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η δικαστική είναι ανεξάρτητη και ισότιμη με την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία και έχει αποστολή να ελέγχει την νομιμότητα της λειτουργίας τους, όπως καταγράφεται στο Σύνταγμα. Και το τελευταίο δεν παρακάμπτεται στο όνομα του τι συμφέρει τον προϋπολογισμό.

Εν προκειμένω, πρόκειται ασφαλώς για επίδειξη ισχύος της εκτελεστικής εξουσίας απέναντι στη δικαστική, που υπενθυμίζει τη σοβαρή εξάρτηση και τη χρόνια κηδεμόνευση της δεύτερης από τη πρώτη. Δεν διαφεύγει, εξάλλου, της κοινωνίας ότι οι πρόεδροι και οι εισαγγελείς των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας επιλέγονται από το υπουργικό συμβούλιο.

Είναι σαφές ότι οι πολιτικοί χαράσσουν και αποφασίζουν τη δημοσιονομική πολιτική. Εξίσου καθαρό είναι ότι οι δικαστές είναι αρμόδιοι να ελέγχουν τα δημοσιονομικά, τις κρατικές δαπάνες, και τη Βουλή αν αυτή νομοθετεί σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Κοινοτικό Δίκαιο, τις Διεθνείς Συνθήκες. Και φυσικά είναι επιφορτισμένοι με το να τσεκάρουν αν η εκτελεστική εξουσία ασκείται σύμφωνα και πιστά με όσα προβλέπουν οι νόμοι, με τον τρόπο που το προβλέπουν. Ανεξάρτητα αν η δικαστική εξουσία, τα έβρισκε επί χρόνια όλα καλά καμωμένα. Εν τούτοις υπό τη την πίεση των μνημονίων μια σειρά νομοθετικών διατάξεων καταρτίζονται βιαστικά, καχεκτικά και στο στο πόδι με χειρόγραφες προσθήκες χωρίς να εξετάζεται η συνταγματικότητά τους ούτε καν η ορθογραφία τους. Αποτέλεσμα, να υπερψηφίζονται κατεπειγόντως νύχτα, δίχως συζήτηση ή αλλαγές, προκειμένου να ικανοποιηθεί η εκάστοτε απαίτηση της τρόικας.

Το ζήτημα εγείρεται από τη στιγμή που μια τέτοια διάταξη φτάνει στο δικαστήριο. Το δίλημμα που προκύπτει στους δικαστές είναι πλέον προκλητικά εμφανές. Πρέπει να ακολουθήσουν τη κατάπτωση του νομοθετικού σώματος και χάριν δημοσιονομικών λόγων να παραβλέψουν τον επίμαχο νόμο ή κανονιστική διάταξη ή να απαγορεύσουν ρητώς την εφαρμογή τους εξ αιτίας αντισυνταγματικότητας; Έτσι κι αλλιώς «λίγο συνταγματικό» δεν υπάρχει. Ο νόμος είτε συμφωνεί είτε όχι με το Σύνταγμα, όσο πιθανόν άτολμο είναι αυτό

Πού να βρουν μετά οι καθαρίστριες το δίκιο τους, όταν οι θεσμοί επινοούν διάφορα τερτίπια για να αποποιηθούν των αρμοδιοτήτων τους και επιμένουν να αυθαιρετούν έναντι του αυτονόητων λειτουργιών της δημοκρατίας; Μπαλάκι θα γίνονται ανάμεσα στις παλινωδίες, τις αντιφατικότητες και τις αντινομίες των διακριτών εξουσιών υπό τους υπαινιγμούς υποταγής των άλλων δύο στην εκτελεστική.

Δεν είναι τυχαίο ότι ένα μη εκλεγμένος υπουργός ανέλαβε να διατυπώσει την άρνηση της εκτελεστικής εξουσίας να συμμορφώνεται σε δικαστικές αποφάσεις που παρεκκλίνουν από την πολιτική της. Τροφοδοτεί έτσι τη διάχυτη καχυποψία της κοινωνίας απέναντι στο διαχωρισμό, την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία των εξουσιών. Υπονομεύει παράλληλα, τις τρέχουσες ή μελλοντικές αξιώσεως των πληττομένων πολιτών για έννομη προστασία. Καλλιεργεί, τέλος, την γενικευμένη δυσπιστία απέναντι στο δικαστικό σώμα. Το οποίο, αφού υποτίθεται ότι έκλεισε τα μάτια απέναντι στις αλλεπάλληλες και καραμπινάτα άδικες φοροεπιδρομές και οριζόντιες περικοπές, όρθωσε το ανάστημά του μόνο όταν εθίγησαν οι δικές του συντεχνιακές αποδοχές. Με αυτό το τρόπο, δυστυχώς, δικαιοσύνη, Βουλή και κυβέρνηση υποχωρούν άτακτα εκτός συνταγματικής προστασίας και νομιμότητας. Θέτοντας εκτός δημοκρατικών πλαισίων, όχι μόνο την εγγύηση της ζωής και της αξιοπρέπειας κάθε πολίτη που ψάχνει το δίκιο του, αλλά ξεγράφοντας τους όλους στη τρικυμία της ήττας των θεσμών.
Matrix24 

Αλέξης Τσίπρας: «Ιδού η Ρόδος κ. Σαμαρά»



«Ιδού η Ρόδος κ. Σαμαρά», λέει ο Αλέξης Τσίπρας προκαλώντας ευθέως τον πρωθυπουργό αν διαθέτει τους 180 βουλευτές να μην περιμένει τον Φεβρουάριο αλλά να επισπεύσει τις. διαδικασίες για την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε μια βαρυσήμαντη συνέντευξη του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» θέτει ανοιχτά το στόχο της αυτοδυναμίας στις ερχόμενες εκλογές και καλεί ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις να συσπειρωθούν γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο τη συγκρότηση μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής και λαϊκής πλειοψηφίας για την εθνική σωτηρία

«Από ιστορική άποψη, μας εμπνέει το παράδειγμα του ΕΑΜ, κι όχι οι χρεοκοπημένες αυτοδυναμίες του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης, που έριξαν την Ελλάδα στα βράχια», δηλώνει ο κ.΄Τσίπρας και σε άλλο σημείο της συνέντευξης του τονίζει: «Έχει τεράστια σημασία η ίδια η κοινωνία να αντιληφθεί ότι χωρίς αντίσταση τίποτε δεν πρόκειται να κερδίσει και θα χάσει πολλά ακόμα. Οι καθαρίστριες δίνουν μια μάχη που αποτελεί μάθημα για όλους. Σε μια Ελλάδα που μετρά αυτή τη στιγμή σχεδόν δύο εκατομμύρια ανέργους, τέσσερα εκατομμύρια στην παγίδα της φτώχειας, και το σύνολο των εργαζομένων σε καθεστώς δουλείας, αυτός είναι ο δρόμος που εμείς προτείνουμε και προκρίνουμε. Ο δρόμος του αγώνα».

26 Ιουλ 2014

1974-2014, Σαράντα χρόνια, σαράντα ιστορικές λέξεις και φράσεις





Του Νίκου Σαραντάκου

1974-2014: ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


1.ακουμπάμε τους τρομοκράτες: Τον Οκτώβριο του 1987 ο στρατηγός Αντώνης Δροσογιάννης, υπουργός Δημόσιας Τάξης τότε, ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους ότι «ακουμπάμε τους τρομοκράτες». Η δήλωση Δροσογιάννη είχε στηριχτεί στον ισχυρισμό της Αστυνομίας ότι στη γιάφκα της οδού Καλαμά βρέθηκε ένα κλειδί που ανοίγει τις πόρτες του αυτοκινήτου, μάρκας Σίμκα, που χρησιμοποίησε η 17Ν στην δολοφονία του Γουέλς.

Είχε προηγηθεί (1 Οκτωβρίου 1987) η σύλληψη των Μαρίνου και Σμυρναίου μετά από καταδίωξη, ενώ ο Μιχάλης Πρέκας ταμπουρώθηκε σε κάποιο σπίτι κι έπεσε νεκρός λίγες ώρες μετά από πυρά αστυνομικών.
Η φράση του Δροσογιάννη πάντως έμεινε ιστορική και χρησιμοποιείται έκτοτε σταθερά, από τους δημοσιογράφους κυρίως και με ειρωνική χροιά, σε ανάλογες περιπτώσεις που η Αστυνομία πλησιάζει στην εξιχνίαση κάποιας υπόθεσης τρομοκρατίας.

2 αλλαγή: Λέξη που χαρακτήρισε και σημάδεψε μία ολόκληρη εποχή. Κεντρικό πολιτικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, έγινε κυρίαρχο στις εκλογές του 1981, που “έφεραν την αλλαγή”, αλλά χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ και τα χρόνια που ακολούθησαν. “Εδώ και τώρα αλλαγή” ήταν το κεντρικό σύνθημα που ακουγόταν κάτω από τα προεκλογικά μπαλκόνια το 1981. “Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία” ήταν το σλόγκαν που είχε υιοθετήσει η εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” και το είχε επί χρόνια σαν υπότιτλο, κάτω από το λογότυπό της.

 “Αλλαγή κι απάνω τούρλα” ήταν ο τίτλος επιθεώρησης της “Ελεύθερης σκηνής”, με Φασουλή, Λαζόπουλο, Παναγιωτοπούλου που παίχτηκε τη θεατρική περίοδο 1982-1983.
“Αλλαγή και πάσης Ελλάδος”, τίτλος θεατρικής παράστασης με το Χάρρυ Κλυνν την ίδια χρονιά (χειμώνας 1983).
“Αλλαγή και το λουρί της μάνας”, τίτλος ελληνικής ταινίας του 1982, με τη γνωστή …ποιότητα των greek movies των ’80s.
Με τον καιρό η λέξη ξεθώριασε εντελώς ως πολιτικό σύνθημα και σήμερα εάν βάλεις σε μία μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο τις λέξεις “ΠΑΣΟΚ” και “αλλαγή” συνδυασμένα, είναι περισσότερο πιθανό να σου βγάλει άρθρα για την …κλιματική αλλαγή ή για την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ παρά για την συγκεκριμένη “αλλαγή”.

(αν δεν υπήρχε ο Α. Παπανδρέου) δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας: Εμβληματική φράση που ειπώθηκε από τον Γιώργο Κατσιφάρα, στενό φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργό των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Άγνωστο που και πότε ακριβώς ειπώθηκε, πιθανόν σε συνέντευξη, πιθανόν σε κάποιο υπουργικό συμβούλιο, απευθυνόμενος στους συναδέλφους του υπουργούς. Σίγουρο είναι πάντως ότι ειπώθηκε στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, περί το 1982-83, τότε που οι περισσότεροι υπουργοί και υφυπουργοί ήταν παντελώς άγνωστοι στον κόσμο, και επί πλέον προκαλούσαν ποικίλα σχόλια με την εξωτερική τους εμφάνιση (ευμεγέθη μουστάκια και μούσια στα πλαίσια της «αγωνιστικής» παράδοσης της μεταπολίτευσης, αντισυμβατικό ντύσιμο κλπ.).

Σήμερα η φράση ελάχιστα ακούγεται και σχεδόν πάντα ως αναφορά σ’ εκείνες τις εποχές, αφού όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι είναι παντελώς άγνωστος σαν όνομα χρησιμοποιούμε συνήθως τη συνώνυμη φράση «δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του».

4. αν το δηλώσεις μπορείς να το σώσεις: Θρυλικό σλόγκαν κρατικής διαφήμισης που προπαγάνδιζε την υπαγωγή όσων είχαν αυθαίρετο κτίσμα στον περίφημο νόμο Τρίτση. Ήταν το 1983 όταν το Υπουργείο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος (ΥΧΟΠ), με υπουργό τον Αντώνη Τρίτση, προχώρησε στην ψήφιση του νόμου 1337/83 στα πλαίσια της λεγόμενης Ε.Π.Α. (Επιχείρηση Πολεοδομική Ανασυγκρότηση). Ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο νομοθέτημα της ελληνικής πολιτείας που φιλοδοξούσε να βάλει τάξη στον άναρχο χώρο της αυθαίρετης δόμησης.

5. αναδόμηση: Ο όρος «αναδόμηση», ο οποίος χρησιμοποιείται ενίοτε αντί του ανασχηματισμού, καθιερώθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, στη θητεία του οποίου ήταν ουκ ολίγες οι απόπειρες για «δομικές» αλλαγές στην κυβερνητική σύνθεση που έγιναν, με άλλες να αντέχουν στον χρόνο και άλλες να εγκαταλείπονται λίαν συντόμως. Συγκεκριμένα, μετά τον πρώτο ανασχηματισμό της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, τον Ιούλιο 1982, ο Ανδρέας δήλωσε «Δεν κάναμε ανασχηματισμό, κάναμε αναδόμηση». Αυτό είχε μια βάση, δεδομένου ότι ιδρύθηκαν νέα υπουργεία (Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Έρευνας και Τεχνολογίας), ενώ το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας πήρε τη θέση του παλαιού υπουργείου Συντονισμού, και το υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών διασπάστηκε στο υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας και στο υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Προφανώς η λέξη δεν ήταν καινούργια, προϋπήρχε ως τεχνικός και επιστημονικός όρος, αλλά με την πολιτική σημασία που της έδωσε ο Α.Π. χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως συνώνυμο του ανασχηματισμού.

6. ανήκομεν εις την Δύσιν: Η φράση ειπώθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (τον πρεσβύτερο) μέσα στη Βουλή. Στις 12 Ιουνίου 1976, σε συζήτηση πολιτικών αρχηγών στη Βουλή ο Καραμανλής είπε: «Η Ελλάς –και να το επαναλάβω διότι γνωρίζω ότι ενοχλεί τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ- η Ελλάς, πολιτικά, αμυντικά, οικονομικά, πολιτιστικά ανήκει εις την Δύσιν». Όμως η πλέον εμβληματική εκφορά της φράσης στη Βουλή έγινε λίγο αργότερα, κατά πάσα πιθανότητα το 1977, όταν σε συζήτηση για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. (τότε Ε.Ο.Κ.) ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε τον λόγο και είπε πως η απόφαση της ένταξης πάρθηκε στο βωμό του «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Τότε ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής παρενέβη και είπε (περίπου) τα εξής: «Με συγχωρείτε, γιατί το επαναλαμβάνετε, το ‘Ανήκομεν εις την Δύσιν’; Βεβαίως ανήκομεν εις την Δύσιν! Η Ελλάς, θέλετε από παράδοση θέλετε από συμφέροντα, ανήκει στον δυτικό κόσμο. Όπως άλλοι λαοί ανήκουν στους Αδεσμεύτους, ανήκουν στους Ανατολικούς, ανήκουν στους Αφρικανούς, υπό αυτή την έννοια ανήκομεν εις την Δύσιν» -«Προτιμούμε να ανήκομεν εις τους Έλληνες» απάντησε ο Α.Π.

Η φράση σήμερα είναι παρωχημένη και ανασύρεται από τη ναφθαλίνη συνήθως όταν κάποιος θέλει να μεμφθεί ή να ειρωνευτεί την ξενόδουλη και ευθυγραμμισμένη με τις εντολές των δυτικών συμμάχων μας εξωτερική πολιτική.

7. ανφέρ (unfair): Πρόκειται για τη λέξη που αποτέλεσε μια από τις ατυχέστερες εμπνεύσεις σε όλη την πολιτική σταδιοδρομία του σημερινού επίτιμου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι επρόκειτο απλώς για ένα απόσπασμα από μια φράση του. Τον Φεβρουάριο του 1988 ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πήγε στο Λονδίνο και αποφάσισε να παραχωρήσει συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης σε ομάδα ξένων δημοσιογράφων. Σε ερώτηση για το θέμα της βασιλείας, ο Μητσοτάκης απάντησε ότι ασχέτως αν αυτός είναι αντιβασιλικός θεωρεί «ανφέρ» δηλαδή άδικο τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη το δημοψήφισμα…
Φυσικά αυτό μαθεύτηκε στην Ελλάδα και έγινε μεγάλος σάλος –και η λέξη ακολουθούσε χρόνια τον Μητσοτάκη.
Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται ευρέως αλλά με ελαφρώς αλλαγμένη σημασία. Έχει φτάσει να σημαίνει το πολιτικό ολίσθημα, την πράξη πολιτικής ανεντιμότητας, την πολιτική γκάφα ή και όλα αυτά μαζί.
Μία πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο μας δίνει χαρακτηριστικούς τίτλους όπως: “Ξέσπασε πόλεμος για νέο ανφέρ Λαφαζάνη”, “το πρώτο ανφέρ του Κικίλια”, “το ανφέρ του Δένδια στο Ισραήλ”, “το ανφέρ του εγγονού” (αναφέρεται σε άρθρο του Κώστα Μπακογιάννη) κ.ά.

8. αριστεροχουντισμός: Λέξη που χρησιμοποιήθηκε κατά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης από εφημερίδες του δεξιού χώρου αλλά και από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, για να υποδηλώσει ότι ο κίνδυνος για τη νεαρή δημοκρατία δεν προέρχεται μόνο από τους νοσταλγούς της χούντας («σταγονίδια») αλλά και από την άκρα αριστερά με τις μαχητικές εκδηλώσεις που οργάνωνε. Η πατρότητα της λέξης είναι άγνωστη αν και ορισμένοι την αποδίδουν στον ίδιο τον ιδρυτή του κόμματος της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή. Το 1976 ο Διονύσης Σαββόπουλος κυκλοφόρησε σε 45άρι το τραγούδι «ο Πολιτευτής» στους στίχους του οποίου αναφέρει τη λέξη:

«άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον αριστεροχουντισμό που σε βολεύει»
Ωστόσο το 1979, όταν το τραγούδι κυκλοφόρησε στο μεγάλο δίσκο του καλλιτέχνη «Ρεζέρβα» ο στίχος είχε αλλάξει σε:
«άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη
σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει»
Σήμερα η λέξη έχει ξεχαστεί και δεν χρησιμοποιείται. Έχουμε γράψει άρθρο στο ιστολόγιο.

9. βυθίσατε το «Χόρα»: Τον Ιούλιο του 1976 η έξοδος του τουρκικού ωκεανογραφικού πλοίου «Χόρα» στο Αιγαίο για έρευνες υδρογονανθράκων προκάλεσε ελληνοτουρκική κρίση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, που βρισκόταν για περιοδεία στη Θράκη, σε δηλώσεις του είπε και την περίφημη φράση «Βυθίσατε το Χόρα». Στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Ράλλη το 1980, ο Α.Π. υπαινίχθηκε ότι η δήλωση έγινε κατόπιν προσυνεννόησης με τον τότε πρωθυπουργό λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν μπορώ να πω περισσότερα διότι δεσμεύομαι…». Ο Πέτρος Μολυβιάτης, επί χρόνια στενός συνεργάτης του Καραμανλή, σε άλλη συνεδρίαση της Βουλής εν έτει 2002, διέψευσε τα περί προσυνεννόησης και ανέφερε ότι ο ίδιος απλώς ενημέρωσε τον Α.Π. τον Ιούλιο του 76 για τα γεγονότα λέγοντάς του ότι «μπαίνουμε σε κρίση με την Τουρκία». Στη συνέχεια ο Α.Π. προχώρησε στην επίμαχη δήλωση χωρίς καμία άλλη προσυνεννόηση με τον πρωθυπουργό.

Σήμερα η φράση έχει παλιώσει, χρησιμοποιείται σπάνια και σχεδόν πάντα με αρνητική σημασία, όταν κάποιος αναφέρεται σε ανεύθυνους ή και επικίνδυνους χειρισμούς πολιτικού αρχηγού που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη χώρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα χρήσης.

alex1


10. για ακόμη καλύτερες μέρες: Υπήρξε κεντρικό πολιτικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985. Σ’ αυτό στηρίχθηκε και η κυκλοφορία μίας σειράς από αφίσες, οι οποίες παρουσίαζαν διάφορα επιτεύγματα της πρώτης τετραετίας (1981-1985) και κατέληγαν από κάτω: “Και τώρα πάλι ΠΑΣΟΚ. Για ακόμη καλύτερες μέρες”.
Ιδιαίτερη εντύπωση σε κείνη την προεκλογική περίοδο είχε προκαλέσει όμως αυτή ακριβώς η αφίσα στην οποία απεικονιζόταν το πρόσωπο ενός επτάχρονου κοριτσιού, της Αννούλας.
Και ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση δημιουργήθηκε όταν στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Αθήνα στις 31/5/1985, μετά το τέλος της ομιλίας, βγήκε στο μπαλκόνι η μικρή Αννούλα, την οποία ο Ανδρέας σήκωσε στην αγκαλιά του, με το πλήθος από κάτω να παραληρεί από ενθουσιασμό.
Η χρησιμοποίηση του μικρού κοριτσιού στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, και θετικά και αρνητικά.

11. δελφίνος:

Η λέξη στην πολιτική ορολογία είναι σίγουρα παλιότερη της μεταπολίτευσης. Το βέβαιο όμως είναι ότι χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ και χαρακτήρισε ολόκληρη την περίοδο από το 1974 και μετά. Επειδή το ΠΑΣΟΚ είχε μία σταθερή ηγεσία για 22 χρόνια (1974-1996) “δελφίνοι” αποκαλούνταν κατά κύριο λόγο οι επίδοξοι διάδοχοι του αρχηγικού θώκου της Νέας Δημοκρατίας. Αβέρωφ, Ράλλης, Μπούτος, Στεφανόπουλος, Μητσοτάκης, Βαρβιτσιώτης, Έβερτ, Αβραμόπουλος και άλλοι κατά καιρούς έφεραν τον τίτλο του δελφίνου. Αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, στην μετα-ανδρεϊκή εποχή, οι Σημίτης, Τσοχατζόπουλος, Αρσένης, Παπουτσής, Βενιζέλος χαρακτηρίστηκαν δελφίνοι, ενώ αντίθετα ο Γιώργος Παπανδρέου σπανίως χαρακτηριζόταν δελφίνος, παρόλο που ως εξ αίματος κληρονόμος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ ήταν πιο κοντά στην κυριολεκτική σημασία της λέξης!
Ολοζώντανη η λέξη στην τρέχουσα γλώσσα των πολιτικών συντακτών, ενώ δελφινάριο αποκαλείται το σύνολο των δελφίνων. Πρόσφατο παράδειγμα.
Πρόσφατο (1-6-2014) δημοσίευμα από το διαδίκτυο: Ο Τζιτζικώστας ετοιμάζεται να αρπάξει την ΝΔ από το Σαμαρά;Ενας οννεδίτης που μεγάλωσε στην Φιλοθέη και κατάφερε να εκλεγεί περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας είναι το νέο ανερχόμενο αστέρι στο γαλάζιο δελφινάριο.
12. δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε: Φράση-σήμα κατατεθέν του Μένιου Κουτσόγιωργα, υπουργού και πρωτοκλασάτου στελέχους του ΠΑΣΟΚ προς τη Νέα Δημοκρατία μέσα στο χώρο του Κοινοβουλίου. Δεν είναι βέβαιο αν ο Κουτσόγιωργας τη χρησιμοποιούσε συχνά ή αν η συγκεκριμένη φράση ειπώθηκε μία μόνο φορά, και έκτοτε “χρεώθηκε” οριστικά και αμετάκλητα στον Κουτσόγιωργα, ως εργαλείο της πολιτικής του φρασεολογίας.
Η φράση πρέπει να γεννήθηκε γύρω στο 1984, όταν η Νέα Δημοκρατία είχε ξεπεράσει το πρώτο σοκ της εκλογικής ήττας και είχε περάσει στην αντεπίθεση κατηγορώντας το ΠΑΣΟΚ για τα πάντα (“χούντα είναι θα περάσει”, “πρασινοφρουροί”, “κλαδικές”, οι πρώτες οσμές σκανδάλων κλπ.). Οπότε η απάντηση ερχόταν αυθόρμητα: “δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε”.
(Σχόλιο ΝΣ: Η δική μου εντύπωση είναι ότι ειπώθηκε αργότερα. Επίσης, από τις φράσεις του Κουτσόγιωργα μπορούν να αναφερθούν τα περίφημα Μοιραλέικα, αν και μάλλον έχουν ξεχαστεί).
13. δεν θέλω ου!: Βουλευτικές εκλογές 18ης Οκτωβρίου 1981. Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ Γεώργιος Ράλλης εκφωνεί προεκλογική ομιλία στο Ηράκλειο Κρήτης και σε κάποια στιγμή αναφέρεται στον Ανδρέα Παπανδρέου, οπότε από κάτω ξεσπούν έντονες αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα. Ο Ράλλης δείχνει ενοχλημένος : “Δε θέλω ου, όχι το ου” απαντάει στο ακροατήριο, το οποίο μετά από μία πρώτη παγωμάρα, ξεσπά σε χειροκροτήματα. Το ίδιο περίπου σκηνικό επαναλήφθηκε λίγες μέρες αργότερα στις 16 Οκτωβρίου 1981, στην κεντρική προεκλογική του συγκέντρωση στην Αθήνα. “Είπαμε όχι ου” επανέλαβε ο Γ. Ράλλης και έκτοτε η φράση τον ¨κυνηγούσε” για κάμποσα χρόνια. Προκάλεσε ποικίλα σχόλια από γέλια μέχρι δηλώσεις επιδοκιμασίας και μαζί με τις περίφημες “κουκουνάρες”, αποτελούν σίγουρα τις δύο πιο προβεβλημένες ατάκες του Ράλλη, στον ενάμιση χρόνο της πρωθυπουργίας του. Υπενθυμίζουμε ότι το καλοκαίρι του ’81 καταστροφικές πυρκαγιές κατέκαιγαν τη βορειοανατολική Αττική και ο Ράλλης σε δηλώσεις του είχε πει ότι ένας από τους λόγους που εξαπλώνονται οι φωτιές και είναι δύσκολος ο έλεγχός τους είναι οι κουκουνάρες των πεύκων που σκάνε και εκσφενδονίζονται φλεγόμενες.
Το “Δεν θέλω ου” έγινε τίτλος επιθεώρησης τη θεατρική σεζόν 1981-82 με τη Ρένα Βλαχοπούλου και άλλα πρώτα ονόματα του θεάτρου μας.
Οι νεοδημοκράτες την επικαλούνται ακόμα μέχρι σήμερα ως ύψιστο δείγμα του πολιτικού ήθους και της μετριοπάθειας του τέως πρωθυπουργού.
14. είμαστε έθνος ανάδελφον: Στις 14 Απριλίου 1985, την ημέρα του Πάσχα, ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης (είχε εκλεγεί μόλις 15 μέρες πριν, στις 29 Μαρτίου), κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε στρατιωτικές μονάδες δήλωσε ότι “εμείς οι Έλληνες είμαστε έθνος ανάδελφον” εννοώντας ότι δεν έχουμε ως λαός συγγενείς μας λαούς στους οποίους να μπορούμε να προσβλέπουμε για βοήθεια, σε αντίθεση με άλλα έθνη τα οποία διαθέτουν συγγενείς λαούς, όπως π.χ. οι Άραβες, οι Σλαβικοί λαοί, οι Λατινογενείς, κλπ. Η δήλωση έκανε μεγάλη εντύπωση, ίσως για τη λέξη “ανάδελφον” που ξένισε πολλούς, και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Επικρίθηκε ή και διακωμωδήθηκε από κάποιους (ο Χάρυ Κλυν την είχε κάνει σλόγκαν), επιδοκιμάστηκε από κάποιους άλλους. Σήμερα έχει παλιώσει εμφανώς, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται κάποιες φορές, σχεδόν πάντα με αναφορά του ονόματος του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας που την πρωτοδιατύπωσε.
15. είπαμε να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια! : Η φράση αποδίδεται στον Α. Παπανδρέου (αν και ο ίδιος είχε διαψεύσει ότι ειπώθηκε), και φέρεται να ειπώθηκε το 1986 για τον τότε πρόεδρο και διευθύνονται σύμβουλο της ΔΕΗ Δημήτρη Μαυράκη. Ο Μαυράκης είχε κατηγορηθεί ότι υπεξαίρεσε από τη ΔΕΗ προς ίδιον όφελος ποσό της τάξης των 500 εκ. δραχμών την περίοδο 1985-1986. Η υπόθεση έφτασε στα ελληνικά δικαστήρια και τελεσιδίκησε με αθώωση και απαλλαγή του Μαυράκη από τη ρετσινιά του “μιζαδόρου”. Ωστόσο η φράση, είτε ειπώθηκε είτε όχι, πέρασε στην ιστορία.
Σήμερα η φράση έχει ιστορική μόνο χρήση και ανασύρεται από το “σεντούκι” κυρίως από επικριτές του Παπανδρέου και του “παλιού ΠΑΣΟΚ” όταν θέλουν να τονίσουν με έμφαση την διαφθορά και τη ρεμούλα στην οποία οδήγησε τη χώρα το κόμμα της “αλλαγής’.
16. έθεσεν εαυτόν εκτός κόμματος (ή κινήματος): Αν και πολλοί πιστεύουν ότι τη φράση αυτή χρησιμοποιούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου κάθε φορά που «καρατομούσε» κάποιο στέλεχος, η αλήθεια είναι ότι ο Α.Π. χρησιμοποίησε αυτή τη διατύπωση μόνο μία φορά, κατά τη διαγραφή του Γιώργου Πέτσου από το ΠΑΣΟΚ, τον Ιούλιο του 1982. Έκτοτε η φράση έγινε δημοσιογραφικό κλισέ, κάθε φορά που ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ διέγραφε κάποιον διαφωνούντα. Η φράση χρησιμοποιείται έκτοτε σταθερά από τους δημοσιογράφους κάθε φορά που κάποιος βουλευτής ή απλό στέλεχος ενός κόμματος προκαλεί με την στάση του τη διαγραφή του από τον «αρχηγό».
Θεωρήθηκε φράση-κλισέ του Α.Π. και έχει φτάσει να χρησιμοποιείται και σε εκτός πολιτικής χώρους. Προ καιρού δημοσιεύτηκε σε πολλούς ειδησεογραφικούς ιστότοπους η είδηση ότι «ο Κατίδης έθεσεν εαυτόν εκτός ΑΕΚ» (ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ που χαιρέτησε ναζιστικά μετά από κάποιο γκολ που πέτυχε, με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με αποκλεισμό).
17. ευχαριστώ τους Αμερικανούς: Φράση που ειπώθηκε από τον πρωθυπουργό Κ. Σημίτη μέσα στη Βουλή την επομένη της «νύχτας των Ιμίων». (31-1-1996). Βέβαια ο Σημίτης δεν είπε ακριβώς έτσι τη φράση αλλά επί λέξει είπε «θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την πρωτοβουλία και τη βοήθειά της».

Λέγεται πάντα με μειωτική και απαξιωτική διάθεση για να υποδηλώσει πολιτική δουλοπρέπειας και εξάρτησης απέναντι στους ισχυρούς.
18. η χώρα μετεβλήθη σε ένα απέραντο φρενοκομείο: 11 Ιανουαρίου 1989: η χώρα βοά από τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Κοσκωτά και ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση καλεί τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να καταθέσει, με το αιτιολογικό ότι είχε συναντηθεί κάποτε με τον Κοσκωτά σε μια δεξίωση. Ο Καραμανλής, σαφώς ενοχλημένος κάνει την ιστορική δήλωση: “η χώρα μετεβλήθη σε ένα απέραντο φρενοκομείο”.

Η φράση έχει ριζώσει για τα καλά στην τρέχουσα φρασεολογία, και όχι μόνο την πολιτική, και χρησιμοποιείται έκτοτε κάθε φορά που θέλουμε να δηλώσουμε ότι ζούμε μία πέρα για πέρα παράλογη κατάσταση, έναν απόλυτο παραλογισμό. Και δυστυχώς οι αφορμές, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν λείπουν.
19. θα μας πάρουν με τις πέτρες: “Αν δεν λάβουμε μέτρα για την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου, θα μας πάρουν όλους με τις πέτρες”, τόνισε από το βήμα της Βουλής ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στις 4 Ιουνίου 2010 σε συζήτηση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα σκάνδαλα Βατοπεδίου και Siemens. Φαίνεται όμως ότι αποτελούσε αγαπημένη ατάκα του πρώην πρωθυπουργού γιατί δύο χρόνια πριν, στις 26 Ιουνίου 2008, είχε πει σε συνέντευξη τύπου στο Ζάππειο: “…για τον πολιτικό κόσμο τα ψέματα τελειώσανε. Είτε θα δράσουμε, είτε θα μας πάρει ο κόσμος με τις πέτρες και ξέρετε τι σημαίνει αυτό για τη Δημοκρατία; Προσωπικά, δεν θα σταματήσω να μιλώ για τα ζητήματα αυτά, την διαφάνεια και την αυτονομία της πολιτικής.”

Σχολιάστηκε αρκετά αλλά δεν ευτύχησε να έχει το τεράστιο σουξέ του “λεφτά υπάρχουν” και φυσιολογικά ξεχάστηκε σιγά σιγά.
20. Καραμανλής ή τάνκς: Δήλωση που υποτίθεται ότι έκανε ο Μίκης Θεοδωράκης το 1973 προτείνοντας τη “λύση Καραμανλή” για το πρόβλημα της δικτατορίας στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα η φράση αυτή δεν ειπώθηκε ποτέ αυτούσια, απλώς το πνεύμα των δηλώσεων Θεοδωράκη, αποδόθηκε από τους δημοσιογράφους με το εμβληματικό “Καραμανλής ή τανκς”. Ας δούμε τι λέει ο ίδιος ο Μίκης για τη γέννηση της φράσης:
Στις 16 Ιανουαρίου του 1973, την προηγούμενη της πρώτης εκτέλεσης του έργου «18 Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας» του Ρίτσου στο Άλμπερτ Χωλ του Λονδίνου, επρόκειτο να παρουσιαστεί σε μεγάλη πρες-κόνφερανς η αγγλική μετάφραση του βιβλίου μου «Το Χρέος» και όπως με ενημέρωσε ο εκδότης, υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον από όλα τα ΜΜΕ για το πρόβλημα της δικτατορίας στην Ελλάδα. Σκέφτηκα ότι αυτή η ευκαιρία με την τόσο μεγάλη δημοσιότητα δεν έπρεπε να πάει χαμένη και επικοινώνησα με τον Μητσοτάκη, μήπως είχε κάποια ιδέα. Εκείνος αμέσως μου πρότεινε να μιλήσω για την «λύση Καραμανλή», διότι ο Καραμανλής του είχε δώσει την εντύπωση ότι ήθελε κάποια αφορμή για να ενεργοποιηθεί και βέβαια δεν θα υπήρχε τίποτα καλύτερο από το να το προτείνει ένας αριστερός πολιτικός του αντίπαλος όπως εγώ. Απάντησα ότι θα το σκεφθώ, γιατί βέβαια ήξερα από την πρώτη στιγμή τις συνέπειες. Τελικά αφού το σκέφτηκα πολύ και τα μέτρησα όλα, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Στην πρες-κόνφερανς δήλωσα ότι μετά την αποτυχία για ενότητα των αντιστασιακών δυνάμεων, δεν υπάρχει παρά μόνο μία λύση για να πέσει η χούντα: η λύση Καραμανλή. Απαντώντας μάλιστα σε ερώτηση Αμερικανού δημοσιογράφου «γιατί ο Καραμανλής», εξήγησα ότι στην Ελλάδα την πολιτική κατάσταση διαμορφώνουν τρεις παράγοντες: Ο ελληνικός λαός, ο ελληνικός στρατός και οι Αμερικάνοι. Υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί που έχουν μαζί τους κάποιον από τους παράγοντες αυτούς. Ο Καραμανλής είναι ο μόνος που αυτή τη στιγμή έχει με το μέρος του και τους τρεις.
Φυσικά ο Ανδρέας επειδή εκστόμισα την περίφημη φράση (που δεν την είχα διατυπώσει έτσι) «Καραμανλής ή τανκς», μόλις γύρισε και συγκεκριμένα στον Πανιώνιο απαντώντας στο δικό μου το «σύνθημα» διεμήνυσε ότι τώρα έχουμε «Και τον Καραμανλή και τα τανκς». Είχε φτιάξει το μέτωπο εναντίον του Καραμανλή, πράγμα το οποίο υποχρέωσε τον τελευταίο να αναδιπλωθεί και ενώ επρόκειτο στην Κυβέρνηση εθνικής ενότητας να συμπεριλάβει και τον Ανδρέα Παπανδρέου και εμένα και τον Ηλιού, έκανε πίσω και αναγκάστηκε να δημιουργήσει κόμμα στηριζόμενος στα παλιά του πιστά στελέχη από την ΕΡΕ.
Κανονικά η φράση “γεννήθηκε” το 1973, πριν τη μεταπολίτευση, αλλά απασχόλησε έντονα την κοινή γνώμη από τον Ιούλιο του ’74 και μετά, οπότε δικαιωματικά παίρνει τη θέση της στις “λέξεις και φράσεις που σημάδεψαν τη μεταπολίτευση”.
21. Κυρκοφλωράκηδες: Λέξη που γεννήθηκε από την “Αυριανή” και τους “δημοσιογράφους” της στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και είναι χαρακτηριστική του ύφους και του ήθους αυτού που αποκαλούμε “αυριανισμό”. Έτσι αποκαλούνταν, με υποτιμητική και απαξιωτική χροιά, από το αυριανικό επιτελείο, οι δύο ιστορικοί ηγέτες της Αριστεράς Χαρίλαος Φλωράκης και Λεωνίδας Κύρκος αλλά καμιά φορά και συλλήβδην τα στελέχη και οι οπαδοί των δύο κομμάτων ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτ. Η λέξη μάλλον δεν γεννήθηκε την περίοδο της συγκυβέρνησης του ’89 αλλά νωρίτερα, αφού δημοσιεύματα που μίλαγαν για “Κυρκοφλωράκηδες” πρέπει να υπήρξαν και πριν από το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζαννετάκη στις 2 Ιουλίου 1989.

Ο ιστότοπος www.slang.gr έχει καταγράψει το αντίστοιχης λογικής λήμμα “τσιπραλαβάνοι”, αλλά περιέργως δεν έχει λήμμα “Κυρκοφλωράκηδες”, αν και αναφέρει τη λέξη στα σχόλια.

Ιστορική και μόνο πλέον η χρήση της λέξης, με αναπόφευκτους συνειρμούς για τη συγκεκριμένη περίοδο της πολιτικής μας ζωής.
22. λεφτά υπάρχουν.
23. μαζί τα φάγαμε.
24. Μέα κούλπα (Mea culpa): Η λατινική φράση “Mea culpa” έχει εκκλησιαστική προέλευση και σημαίνει “λάθος μου” ή “δικό μου λάθος”.
Στην ελληνική πολιτική φρασεολογία την έκανε διάσημη μάλλον ο Ανδρέας Παπανδρέου, αν και έχει ειπωθεί και από άλλους.
Ήταν έξι μήνες μετά τον ελληνοτουρκικό διάλογο με τον τότε Τούρκο πρόεδρο Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός, σε μια προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων των δύο χωρών. Μετά τη συνάντησή τους οι δύο ηγέτες, σε κοινό ανακοινωθέν τους, ανέφεραν ότι τέτοιες κρίσεις, σαν εκείνη του Αιγαίου, δεν πρέπει να επαναληφθούν και ότι οι δύο πλευρές πρέπει να συγκεντρώσουν τις προσπάθειές τους για την καθιέρωση διαρκών ειρηνικών σχέσεων.
Ήταν η συμφωνία που ο Ανδρέας Παπανδρέου την είχε χαρακτηρίσει «μη πόλεμο», δηλώνοντας, ωστόσο, ότι οι δυο τους συμφώνησαν να μπει στο «ράφι» το Κυπριακό. Στις 6 Ιουνίου 1988, σε συζήτηση στη Βουλή, ο Ανδρέας αρχικά αρνήθηκε ότι έβαλε το Κυπριακό στο «ράφι», είπε ότι είναι το βασικό θέμα συζήτησης στις συναντήσεις του με τον Οζάλ και εξέφρασε την απορία του πώς δημιουργήθηκε η εντύπωση για το «ράφι». Τότε, βουλευτής της Ν.Δ. τού είπε «εσείς το είπατε αυτό».
Ανδρέας: «Όχι με τη δική σας έννοια».
Μητσοτάκης: «Εσείς το είπατε αυτό».
Ανδρέας: «Mea culpa», σας ευχαριστεί;
Μητσοτάκης: «Mea culpa», εντάξει, αλλά εσείς το είπατε.
Ανδρέας: «Εγώ, όταν βάζω τα βιβλία στο ράφι, κ. Μητσοτάκη, τα ξαναβγάζω. Εσείς τα αφήνετε».
Χρησιμοποιείται αρκετά, από πολιτικούς συντάκτες κυρίως, όταν θέλουν να τονίσουν ότι ένας πολιτικός αναγνωρίζει δημόσια το λάθος του.
25. μηδενική ανοχή: Η δεύτερη (μετά τους “νταβατζήδες”) από τις δύο εκφράσεις του Κώστα Καραμανλή που σχετιζόταν με τη διαπλοκή και την αντιμετώπισή της. “Θα δείξουμε μηδενική ανοχή στη διαφθορά” έλεγε και ξανάλεγε σε κάθε ευκαιρία τον πρώτο καιρό της πρωθυπουργίας του. Το επανέλαβε όταν “έσκασε” το πρώτο νεοδημοκρατικό σκάνδαλο, αυτό με τους περίφημους “κουμπάρους” και την Επιτροπή Ανταγωνισμού.
26. μικρομεσαίοι: Άλλος ένας όρος που καθιέρωσε στο πολιτικό λεξιλόγιο της χώρας το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80. Προφανώς η λέξη υπήρχε και παλιότερα και χρησιμοποιούνταν, ιδιαίτερα στη φράση «μικρομεσαίες επιχειρήσεις» αλλά γενικεύτηκε κατά τη δεκαετία του ’80, αφού το ΠΑΣΟΚ διακήρυσσε σε κάθε ευκαιρία ότι «στηρίζει τους μικρομεσαίους» ή «τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις». Το πάντρεμα της λέξης με το επίθετο «προβληματικός», (άλλη φράση-σλόγκαν της εποχής ήταν οι «προβληματικές επιχειρήσεις») γέννησε τη φράση «μικρομεσαίος και προβληματικός» η οποία χρησιμοποιήθηκε ως ατάκα με σεξουαλικό υπονοούμενο, σε διάφορες περιστάσεις π.χ. –Πως τον βρίσκεις στο κρεβάτι; -Μικρομεσαίο και προβληματικό! . Την περίοδο 1992-1993 εξάλλου προβλήθηκε από το Mega το σήριαλ «οι Μικρομεσαίοι» σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.
Η λέξη εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, αν και όχι με την ίδια συχνότητα, κυρίως σε εκφράσεις όπως μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μικρομεσαίος επιχειρηματίας, μικρομεσαία νοικοκυριά κλπ.
27. μπάνια του λαού: Η φράση λανσαρίστηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο από τον Ανδρέα Παπανδρέου το καλοκαίρι του 1987 (ανεπιβεβαίωτη πηγή) όταν επιστρέφοντας από κάποια Σύνοδο Κορυφής ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους στο αεροπλάνο εάν θα γίνουν πρόωρες εκλογές. “Δεν θα χαλάσουμε τα μπάνια του λαού” απάντησε και έκτοτε η φράση έμεινε ιστορική. Την επικαλούνται πολιτικοί εν είδει εξυπνακίστικου αστείου όταν ερωτώνται εάν πρόκειται να παρθούν σοβαρές αποφάσεις μέσα στο καλοκαίρι, καθώς και δημοσιογράφοι ως κλισέ (πολύ πρόσφατο παράδειγμα: Μετά τα “μπάνια του λαού” οι αποφάσεις του ΣτΕ).
Έτσι, η φράση είναι ολοζώντανη στη δημοσιογραφική γλώσσα τουλάχιστον.

28. νταβατζήδες: Στις 6 Οκτωβρίου του 2004, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής σε συνεστίαση βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο εστιατόριο του Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι, έθιξε το πρόβλημα της εγχώριας διαπλοκής, εκφράζοντας τη βούληση του πως “δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε συντεχνίες να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή της χώρας”!
Ήταν η εποχή που η κυβέρνηση προσπαθούσε να περάσει το νομοσχέδιο για τον “βασικό μέτοχο” έτσι ώστε να περιορίσει τη δύναμη όσων είχαν επιχειρήσεις Τύπου.

Έγινε σύνθημα και σημαία για ένα διάστημα από τη ΝΔ, αλλά γρήγορα ξεφούσκωσε και ξεχάστηκε. Σήμερα κανείς δε μιλά πλέον για “νταβατζήδες” όταν αναφέρεται στη διαπλοκή και τους “νονούς” της.
29. όποιο πρόβατο βγαίνει από το μαντρί το τρώει ο λύκος: Ιστορική ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ την οποία έκανε το Σεπτέμβριο του 1985 όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος αποχώρησε από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας μαζί με άλλους 9 βουλευτές, και ίδρυσε το κόμμα της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗΑΝΑ). Ένα χρόνο πριν (1 Σεπτεμβρίου 1984) ο Κ. Στεφανόπουλος είχε ηττηθεί στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία του κόμματος, ενώ στις 2 Ιουνίου 1985 η Ν.Δ. υπέστη τη δεύτερη κατά σειρά εκλογική ήττα από το ΠΑΣΟΚ, στις εθνικές εκλογές, και παρέμεινε στην αντιπολίτευση.
Η φράση έγινε παροιμιώδης και γνώρισε ευρύτατη διάδοση στον πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο. Έχει δώσει έμπνευση για ατέλειωτα λογοπαίγνια και ευφυολογήματα με τσοπάνηδες, πρόβατα, μαντριά, γκλίτσες, στρούγκα κλπ., ενώ παραμένει ολοζώντανη μέχρι σήμερα με πάρα πολλές αναφορές σε πολιτικά και όχι μόνο συμφραζόμενα.
30. όποιος δεν συμφωνεί να κατέβει από το τρένο: Φράση που ειπώθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου προς τους εσωκομματικούς του αντιπάλους που του ασκούσαν κριτική. Πιθανόν τον Αύγουστο του 1986 (ανεπιβεβαίωτη πηγή).
Η φράση θεωρήθηκε από τους πολυάριθμους οπαδούς του Κινήματος ως επίδειξη μέγιστης πολιτικής πυγμής από έναν αρχηγό που δε σήκωνε και πολλά-πολλά.
Χρησιμοποιήθηκε αρκετά τα αμέσως επόμενα χρόνια, αλλά σήμερα έχει παλιώσει. Συνήθως την θυμόμαστε μόνο ως αναφορά στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.
31. όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια: Ιστορική φράση που είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στις 29 Αυγούστου 1975 με αφορμή τα σχόλια που είχαν γίνει για τη μετατροπή της θανατικής ποινής των τριών πρωταιτίων της δικτατορίας σε ισόβια. Το ακριβές απόσπασμα της ομιλίας που περιέχει την περίφημη φράση έχει ως εξής: “Πολύς θόρυβος ηγέρθη τελευταίως, εξ αφορμής της δηλώσεως της κυβερνήσεως, ότι θα εισηγηθεί εν καιρώ, όπως έχει δικαίωμα, την μετατροπήν των θανατικών ποινών που επεβλήθησαν εις τρεις εκ των πρωταιτίων εις ισόβια δεσμά. Και θα ήθελα παρεπιπτόντως να αποσαφηνίσω, ότι όταν ομιλούμε για ισόβια δεσμά εννοούμε ισόβια δεσμά.”
Το ιστορικό της υπόθεσης: Στις 23 Αυγούστου 1975 εκδίδεται η απόφαση του δικαστηρίου για τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, με τη οποία επιβάλλεται η ποινή του θανάτου και στρατιωτική καθαίρεση για τρεις από αυτούς, τους Γεώργιο Παπαδόπουλο, Στυλιανό Παττακό και Νικόλαο Μακαρέζο.
Στις 25 Αυγούστου το υπουργικό συμβούλιο παίρνει απόφαση να εισηγηθεί η κυβέρνηση την μετατροπή των θανατικών ποινών σε ισόβια δεσμά. Στις 29 Αυγούστου ο πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια ομιλίας του προς αξιωματικούς του στρατού στην Δράμα, μετά την λήξη στρατιωτικής άσκησης, κάνει την παραπάνω δήλωση.
32. ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό: Η περίφημη φράση που στιγμάτισε πολιτικά τον Γιώργο Βουλγαράκη ειπώθηκε (ή μάλλον γεννήθηκε γιατί ουσιαστικά ποτέ δεν ειπώθηκε ακριβώς έτσι) κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης στην Μαρία Χούκλη στη ΝΕΤ στις 5-9-2008. Η δημοσιογράφος τον ρώτησε: «Μπορεί η συμπεριφορά σας να είναι νόμιμη. Ηθική όμως είναι;». Ο κ. Βουλγαράκης εξανέστη και με ρητορική έξαρση απάντησε: «Τι είναι αυτά που λέτε; Ισχυρίζεστε ότι το νόμιμο είναι ή μπορεί να είναι ανήθικο; Τότε πρέπει να αλλάξουμε όλη τη νομοθεσία μας, να την κάνουμε ηθική»!
Εξακολουθεί και λέγεται σε διάφορες παραλλαγές κάθε φορά που κάποιος θέλει να επισημάνει ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό.
33. περήφανα γηρατειά: Όρος που εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό λεξιλόγιο στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αναφερόταν συχνά στους λόγους του στα «περήφανα γηρατειά» τόσο πριν από τις εκλογές του 1981 όσο και μετά, κυρίως όταν ήθελε να τονίσει τα μέτρα που είχε πάρει η κυβέρνησή του για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που δεν ήταν και λίγα.

Σήμερα η φράση χρησιμοποιείται μόνο για λόγους ιστορικούς και σχεδόν πάντα με ειρωνική διάθεση, εάν αναλογιστεί κανείς σε ποια κατάσταση βρίσκονται σήμερα οι χαμηλοσυνταξιούχοι και τι παροχές απολαμβάνουν από το κράτος.
34. ρετιρέ: Στις αρχές του καλοκαιριού του 1986 απεργία διαρκείας των πιλότων της “Ολυμπιακής” προκαλεί τεράστια αναστάτωση στη χώρα και απειλεί να δυναμιτίσει τον ελληνικό τουρισμό. Είναι η περίοδος του περίφημου σταθεροποητικού προγράμματος 1985-1987, δηλαδή της πρώτης “λιτότητας” που βιώνουν οι Έλληνες με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλάει δημοσίως για “ρετιρέ”, δηλαδή για ευνοημένες ομάδες υψηλόμισθων που προκαλούν την κοινωνία με τη στάση τους. “Δεν μπορούν να διαμαρτύρονται τα ρετιρέ” ή κάπως έτσι ήταν η φράση του Ανδρέα, και έκτοτε η λέξη ρετιρέ παρέμεινε στην πολιτικο-δημοσιογραφική αργκό για να χαρακτηρίζει τους υψηλόμισθους “βολεμένους” του Δημοσίου και (κυρίως) των ΔΕΚΟ. Χαρακτηριστικός τίτλος άρθρου του Στάμου Ζούλα, στην ηλεκτρονική έκδοση της “Καθημερινής” στις 16-3-2005: “Κάθε ρετιρέ και μετερίζι”, με το οποίο κατακεραυνώνει τη “συνδικαλιστική νομενκλατούρα” που υποκινεί απεργιακές κινητοποιήσεις.
(Σχόλιο ΝΣ: Εδώ η δική μου ανάμνηση είναι διαφορετική, νομίζω ότι τα «ρετιρέ» ειπώθηκαν νωρίτερα, αλλά δεν προλαβαίνω να ψάξω. Πάντως, το γεγονός ότι το 1984 δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το τριμελές καλλιτεχνικό σχήμα “Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ”, μάλλον προς τη δική μου εκδοχή οδηγεί).

35. σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει: 13.02.1993: Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δηλώνει ότι το όνομα που θα λάβουν τα Σκόπια δεν έχει μεγάλη σημασία, γιατί κανείς δεν θα το θυμάται σε 10 χρόνια. Η φράση αυτή πέρασε στο πολιτικό λεξιλόγιο με τον τίτλο: “ σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει” με υποσημείωση: (το Μακεδονικό).

Η δήλωση παραμένει ζωντανή, αφού κατάφερε να περάσει και στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, (με αναφορά πάντα στον Μητσοτάκη), π.χ.:
-Δεν αξίζει να ασχολείσαι και τόσο πολύ με το θέμα. Άλλωστε, όπως είπε κι ο Μητσοτάκης, σε δέκα χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει!
-Μην τρελαίνεσαι! Σε δέκα χρόνια όλα ξεχνιούνται, τόπε κι ο Μητσοτάκης!
36. σεμνά και ταπεινά: Φράση του Κώστα Καραμανλή (ανιψιού).
Η ΝΔ εκλέχτηκε κυβέρνηση το 2004 επαγγελόμενη την κάθαρση του δημόσιου βίου από τα σκάνδαλα και τις μίζες του ΠΑΣΟΚ και υποτίθεται ότι θα έφερνε ένα διαφορετικό ύφος και ήθος στον δημόσιο βίο της χώρας. Στα πλαίσια αυτού του σκεπτικού ειπώθηκε και το περίφημο “σεμνά και ταπεινά” από τον Καραμανλή. Το είπε προς τους υπουργούς του στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, μετά τις εκλογές, τον Μάρτιο του 2004.Τον ακολουθούσε για αρκετά χρόνια και τον ακολουθεί ακόμα, σχεδόν πάντοτε με αρκετή δόση ειρωνίας και σαρκασμού, ενώ έχει λημματογραφηθεί και από τον ιστότοποhttp://www.slang.gr.
37. σταγονίδια:Ο πολιτικός, που έκανε διάσημη τη λέξη και την πέρασε στο πολιτικό λεξιλόγιο ήταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ, την εποχή που ήταν υπουργός Εθνικής Άμυνας. Σχετικό άρθρο για τη γέννηση της φράσης.
Απόδειξη ότι η λέξη εξακολουθεί να είναι ακόμα ζωντανή και να χρησιμοποιείται αποτελούν οι δηλώσεις του βουλευτή της ΝΔ Σωτήρη Χατζηγάκη το Νοέμβριο του 2011, οι οποίες μάλιστα αποτέλεσαν την αιτία να διαγραφεί από το κόμμα: «Θέλω να εκφράσω την έντονη αντίθεσή μου με ορισμένα ακροδεξιά σταγονίδια που με την ταμπέλα της λαϊκής Δεξιάς, προσπαθούν να αλλοιώσουν την φυσιογνωμία της Νέας Δημοκρατίας. Η ΝΔ είναι ένα μεγάλο ευρωπαϊκό αστικό κόμμα με πολλές τάσεις. Έχει και λαϊκή δεξιά και φιλελεύθερη δεξιά και έχει βεβαίως και μεσαίο χώρο».
38. το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο: Εμβληματική φράση που τελικά κατάντησε ανέκδοτο. Την ξεστόμιζαν συχνά πυκνά τα στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Σημίτη, την περίοδο 1996-2004, μετά από κάθε σκάνδαλο ή υποψία σκανδάλου, για να δείξουν την αποφασιστικότητά τους στη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Ίσως η πιο χαρακτηριστική εκφορά της φράσης, που προκάλεσε γενική θυμηδία και αγανάκτηση, ήταν στις 26 Σεπτεμβρίου 2000 από τον Χρήστο Παπουτσή, υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας τότε, μετά το πολύνεκρο ναυάγιο του “Εξπρές Σαμίνα” στην Πάρο. Σταμάτησαν σταδιακά να το λένε όταν κατάλαβαν το “κράξιμο” που έτρωγαν και συνειδητοποίησαν ότι αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας.
Σήμερα λέγεται πλέον μόνο σαν κακόγουστο αστείο, κανείς πολιτικός δεν τολμά να το διατυπώσει δημόσια…
39. Τσοβόλα δώστα όλα!: Την περιβόητη αυτή φράση-σύνθημα εκστόμισε ο Ανδρέας Παπανδρέου κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης του ΠΑΣΟΚ στο Περιστέρι στις 20 Απριλίου του 1989. Ο Τσοβόλας ήταν τότε υπουργός των Οικονομικών και το σύνθημα –προτροπή του αρχηγού του ερμηνεύθηκε ως «πράσινο φως» για πλιάτσικο στα κρατικά ταμεία μέσω μιας ακατάσχετης παροχολογίας.

Η φράση εξακολουθεί να είναι επίκαιρη μέχρι σήμερα και μάλιστα τα τελευταία χρόνια, λόγω οικονομικής κρίσης, έχει επανέλθει στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο. Πάμπολλα άρθρα έχουν γραφτεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο για «την πολιτική του ‘Τσοβόλα δώστα όλα’ που μας έφερε ως χώρα σ’ αυτό το σημείο».
40. χρονοντούλαπο της ιστορίας: Άλλος ένας από τους πολλούς νεολογισμούς που λάνσαρε ο Ανδρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80. Του άρεσε ιδιαίτερα να χρησιμοποιεί τη φράση κατά τις δημόσιες ομιλίες του και να “ξεσηκώνει τα πλήθη”. Ακούστηκε πολύ κατά την προεκλογική περίοδο του 1985, γιατί υποτίθεται ότι το ΠΑΣΟΚ με τη δεύτερη κατά σειρά εκλογική του νίκη, θα έδινε το τελειωτικό χτύπημα στο κράτος της Δεξιάς και θα την έστελνε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μία χαρακτηριστική περίπτωση χρήσης της φράσης ήταν στην προεκλογική ομιλία στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 27/5/1985, όταν μπροστά σε μέγα πλήθος ο Α.Π. είπε: “Απόψε η Δεξιά τερματίζει τον πολιτικό της βίο. Μπαίνει οριστικά στα χρονοντούλαπα της ιστορίας”.
Απαρχαιωμένη πλέον η φράση, μόνον ως αναφορά στον Ανδρέα Παπανδρέου νοείται να χρησιμοποιηθεί στις μέρες μας. (Σχόλιο ΝΣ: Δεν έχω την ίδια εντύπωση, η φράση ακούγεται ακόμα. Αλλά για το χρονοντούλαπο χρωστάω άρθρο).
Οι λέξεις έχουν την δική τους ιστορία
tvxs