30 Ιουν 2012

ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ( Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη)


 Ήμην πτωχόν βοσκόπουλον εις τα όρη. Δεκαοκτώ ετών, και δεν ήξευρα ακόμη άλφα. Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής. Την τελευταίαν φοράν οπού εγεύθην την ευτυχίαν ήτον το θέρος εκείνο του έτους 187... Ήμην ωραίος έφηβος, κ' έβλεπα το πρωίμως στρυφνόν, ηλιοκαές πρόσωπον μου να γυαλίζεται εις τα ρυάκια και τας βρύσεις, κ' εγύμναζα το ευλύγιστον, υψηλόν ανάστημα μου ανά τους βράχους και τα βουνά.
Τον χειμώνα που ήρχισ' ευθύς κατόπιν μ' επήρε πλησίον του ο γηραιός πάτερ Σισώης, ή Σισώνης, καθώς τον ωνόμαζον οι χωρικοί μας, και μ' έμαθε γράμματα. Ήτον πρώην διδάσκαλος, και μέχρι τέλους τον προσηγόρευον όλοι εις την κλητικήν “δάσκαλε”. Εις τους χρόνους της Επαναστάσεως ήτον μοναχός και διάκονος. Είτα ηγάπησε μίαν Τουρκοπούλαν, καθώς έλεγαν, την έκλεψεν, από ένα χαρέμι της Σμύρνης, την εβάπτισε και την ενυμφεύθη.
Ευθύς μετά την αποκατάστασιν των πραγμάτων, επί Καποδίστρια κυβερνήτου, εδίδασκεν εις διάφορα σχολεία ανά την Ελλάδα, και είχεν ου μικράν φήμην, υπό το όνομα “ο Σωτηράκης ο δάσκαλος”. Αργότερα αφού εξησφάλισε την οικογένειάν του, ενθυμήθη την παλαιάν υποχρέωσιν του, εφόρεσε και πάλιν τα ράσα, ως απλούς μοναχός την φοράν ταύτην, κωλυόμενος να ιερατεύη κ' εγκατεβίωσεν εν μετανοία, εις το Κοινόβιον του Ευαγγελισμού. Εκεί έκλαυσε το αμάρτημά του, το έχον γενναίαν αγαθοεργίαν ως εξόχως ελαφρυντικήν περίστασιν, και λέγουν ότι εσώθη.
Αφού έμαθα τα πρώτα γράμματα πλησίον του γηραιού Σισώη, εστάλην ως υπότροφος της Μονής είς τινα κατ' επαρχίαν ιερατικήν σχολήν, όπου κατετάχθην αμέσως εις την ανωτέραν τάξιν, είτα εις την εν Αθήναις Ριζάρειον. Τέλος, αρχίσας τας σπουδάς μου σχεδόν εικοσαετής, εξήλθα τριακοντούτης από το Πανεπιστήμιον· εξήλθα δικηγόρος με δίπλωμα προλύτου...
Μεγάλην προκοπήν, εννοείται, δεν έκαμα. Σήμερον εξακολουθώ να εργάζωμαι ως βοηθός ακόμη εις το γραφείον επιφανούς τινος δικηγόρου και πολιτευτού εν Αθήναις, τον οποίον μισώ, αγνοώ εκ ποίας σκοτεινής αφορμής, αλλά πιθανώς επειδή τον έχω ως προστάτην και ευεργέτην. Και είμαι περιωρισμένος και ανεπιτήδειος, ουδέ δύναμαι να ωφεληθώ από την θέσιν την οποίαν κατέχω πλησίον του δικηγόρου μου, θέσιν οιονεί αυλικού.
Καθώς ο σκύλος, ο δεμένος με πολύ σχοινίον εις την αυλήν του αυθέντου του, δεν ημπορεί να γαυγίζη ούτε να δαγκάση έξω από την ακτίνα και το τόξον τα οποία διαγράφει το κοντόν σχοινίον, παρομοίως κ' εγώ δεν δύναμαι ούτε να είπω, ούτε να πράξω τίποτε περισσότερον παρ όσον μου επιτρέπει η στενή δικαιοδοσία, την οποίαν έχω εις το γραφείον του προϊσταμένου μου.
*
* *
Η τελευταία χρονιά που ήμην ακόμη φυσικός άνθρωπος ήτον το θέρος εκείνο του έτους 187... Ήμην ωραίος έφηβος, καστανόμαλλος βοσκός, κ' έβοσκα τας αίγας της Μονής του Ευαγγελισμού εις τα όρη τα παραθαλάσσια, τ' ανερχόμενα αποτόμως δια κρημνώδους ακτής, ύπερθεν του κράτους του Βορρά και του πελάγους. Όλον το κατάμερον εκείνο, το καλούμενον Ξάρμενο, από τα πλοία τα οποία κατέπλεον ξάρμενα ή ξυλάρμενα, εξωθούμενα από τας τρικυμίας, ήτον ιδικόν μου.
Η πετρώδης, απότομος ακτή μου, η Πλατάνα, ο Μέγας Γιαλός, το Κλήμα, έβλεπε προς τον Καικίαν, και ήτον αναπεπταμένη προς τον Βορράν. Εφαινόμην κ' εγώ ως να είχα μεγάλην συγγένειαν με τους δύο τούτους ανέμους, οι οποίοι ανέμιζαν τα μαλλιά μου, και τα έκαμναν να είναι σγουρά όπως οι θάμνοι κ' αι αγριελαίαι, τας οποίας εκύρτωναν με το ακούραστον φύσημα των, με το αιώνιον της πνοής των φραγγέλιον.
Όλα εκείνα ήσαν ιδικά μου. Οι λόγοι, αι φάραγγες, αι κοιλάδες, όλος ο αιγιαλός, και τα βουνά. Το χωράφι ήτον του γεωργού μόνον εις τας ημέρας που ήρχετο να οργώση ή να σπείρη, κ' έκαμνε τρις το σημείον του σταυρού, κ' έλεγεν: “Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, σπέρνω αυτό το χωράφι, για να φάνε όλ' οι ξένοι κ' οι διαβάτες, και τα πετεινά τ' ουρανού, και να πάρω κ εγώ τον κόπο μου!”
Εγώ, χωρίς ποτέ να οργώσω ή να σπείρω, το εθέριζα εν μέρει. Εμιμούμην τους πεινασμένους μαθητάς του Σωτήρος, κ' έβαλλα εις εφαρμογήν τας διατάξεις του Δευτερονομίου χωρίς να τας γνωρίζω.
Της πτωχής χήρας ήτον η άμπελος μόνον εις τας ώρας που ήρχετο η ίδια διά να θειαφίση, ν' αργολογήση, να γέμιση ένα καλάθι σταφύλια, ή να τρύγηση αν έμενε τίποτε διά τρύγημα. Όλον τον άλλον καιρόν ήτον κτήμα ιδικόν μου.
Μόνους αντιζήλους εις την νομήν και την κάρπωσιν ταύτην είχα τους μισθωτούς της δημαρχίας, τους αγροφύλακας, οι οποιοι επί τη προφάσει, ότι εφύλαγαν τα περιβόλια του κόσμου, εννοούσαν να εκλέγουν αυτοί τας καλυτέρας οπώρας. Αυτοί πράγματι δεν μου ήθελαν το καλόν μου. Ήσαν τρομεροι ανταγωνισταί δι' εμέ.
Το κυρίως κατάμερόν μου ήτον υψηλότερα, έξω της ακτίνος των ελαιώνων και αμπέλων, εγώ όμως συχνά επατούσα τα σύνορα. Εκεί παραπαίω, ανάμεσα εις δύο φάραγγας και τρεις κορυφάς, πλήρεις αγρίων θάμνων, χόρτου και χαμοκλάδων, έβοσκα τα γίδια του Μοναστηρίου. Ήμην “παραγυιός”, αντί μισθού πέντε δραχμών τον μήνα, τας οποίας ακολούθως μου ηύξησαν εις εξ. Σιμά εις τον μισθόν τούτον, το Μοναστήρι μου έδιδε και φασκιές διά τσαρούχια, και άφθονα μαύρα ψωμία ή πίττες, καθώς τα ωνόμαζαν οι καλόγηροι.
Μόνον διαρκή γείτονα, όταν κατηρχόμην κάτω, εις την άκρην της περιοχής μου, είχα τον κυρ Μόσχον, ένα μικρόν άρχοντα λίαν ιδιότροπον. Ο κυρ Μόσχος εκατοίκει εις την εξοχήν, εις ένα ωραίον μικρόν πύργον μαζί με την ανεψιάν του την Μοσχούλαν, την οποίαν είχεν υιοθετήσει, επειδή ήτον χηρευμένος και άτεκνος. Την είχε προσλάβει πλησίον του, μονογενή, ορφανήν εκ κοιλίας μητρός, και την ηγάπα ως να ήτο θυγάτηρ του.
Ο κυρ Μόσχος είχεν αποκτήσει περιουσίαν εις επιχειρήσεις και ταξίδια. Έχων εκτεταμένον κτήμα εις την θέσιν εκείνην, έπεισε μερικούς πτωχούς γείτονας να του πωλήσουν τους αγρούς των, ηγόρασεν ούτως οκτώ η δέκα συνεχόμενα χωράφια, τα περιετείχισεν όλα ομού, και απετέλεσεν εν μέγα διά τον τόπον μας κτήμα, με πολλών εκατοντάδων στρεμμάτων έκτασιν. Ο περίβολος διά να κτισθή εστοίχισε πολλά, ίσως περισσότερα ή όσα ήξιζε το κτήμα· αλλά δεν τον έμελλε δι' αυτά τον κυρ Μόσχον θέλοντα να έχη χωριστόν οιονεί βασίλειον δι' εαυτόν και διά την ανεψιάν του.
Έκτισεν εις την άκρην πυργοειδή υψηλόν οικίσκον, με δύο πατώματα, εκαθάρισε και περιεμάζευσε τους εσκορπισμένους κρουνούς του νερού, ήνοιξε και πηγάδι προς κατασκευήν μαγγάνου διά το πότισμα. Διήρεσε το κτήμα εις τέσσαρα μέρη· εις άμπελον, ελαιώνα, αγροκήπιον με πλήθος οπωροφόρων δένδρων και κήπους με αιμασιάς ή μποστάνια.
Εγκατεστάθη εκεί, κ' έζη διαρκώς εις την εξοχήν, σπανίως κατερχόμενος εις την πολίχνην. Το κτήμα ήτον παρά το χείλος της θαλάσσης, κ' ενώ, ο επάνω τοίχος έφθανεν ως την κορυφήν του μικρού βουνού, ο κάτω τοίχος, με σφοδρόν βορράν πνέοντα, σχεδόν εβρέχετο από το κύμα.
*
* *
Ο κυρ Μόσχος είχεν ως συντροφιάν το τσιμπούκι του, το κομβολόγι του, το σκαλιστήρι του και την ανεψιάν του την Μοσχούλαν. Η παιδίσκη θα ήτον ως δύο έτη νεωτέρα εμού. Μικρή επήδα από βράχον εις βράχον, έτρεχεν από κολπίσκον εις κολπίσκον, κάτω εις τον αιγιαλόν, έβγαζε κοχύλια κ' εκυνηγούσε τα καβούρια. Ήτον θερμόαιμος και ανήσυχος ως πτηνόν του αιγιαλού. Ήτον ωραία μελαχροινή, κ' ενθύμιζε την νύμφην του Άσματος την ηλιοκαυμένην, την οποίαν οι υιοί της μητρός της είχαν βάλει να φυλάη τ' αμπέλια· “Ιδού εί καλή, η πλησίον μου, ιδού εί καλή· οφθαλμοί σου περιστεραί...”. Ο λαιμός της, καθώς έφεγγε και υπέφωσκεν υπό την τραχηλιάν της, ήτον απείρως λευκότερος από τον χρώτα του προσώπου της.
Ήτον ωχρά, ροδίνη, χρυσαυγίζουσα και μου εφαίνετο να ομοιάζη με την μικρήν στέρφαν αίγα, την μικρόσωμον και λεπτοφυή, με κατάστιλπνον τρίχωμα, την οποία εγώ είχα ονομάσει Μοσχούλαν. Το παράθυρον του πύργου το δυτικόν ηνοίγετο προς τον λόγγον, ο οποίος ήρχιζε να βαθύνεται πέραν της κορυφής του βουνού, οπού ήσαν χαμόκλαδα, ευώδεις θάμνοι, και αργιλλώδης γη τραχειά. Εκεί ήρχιζεν η περιοχή μου. Έως εκεί κατηρχόμην συχνά, κ' έβοσκα τας αίγας των καλογήρων, των πνευματικών πατέρων μου.
Μίαν ημέραν, δεν ηξεύρω πώς, ενώ εμέτρουν καθώς εσυνήθιζα τας αίγας μου (ήσαν όλαι πενηνταέξ κατ εκείνον τον χρόνον· άλλοτε ανεβοκατέβαινεν ο αριθμός των μεταξύ εξήντα και σαρανταπέντε), η Μοσχούλα, η ευνοούμενη μου κατσίκα, είχε μείνει οπίσω, και δεν ευρέθη εις το μέτρημα. Τας εύρισκα όλας 55. Εάν έλειπεν άλλη κατσίκα, δεν θα παρετήρουν αμέσως την ταυτότητα, αλλά μόνον την μονάδα πού έλειπεν· αλλ' η απουσία της Μοσχούλας ήτον επαισθητή. Ετρόμαξα. Τάχα ο αετός μου την επήρε;
Εις τα μέρη εκείνα, τα κάπως χαμηλότερα, οι αετοί δεν κατεδέχοντο να μας επισκέπτωνται συχνά. Το μέγα ορμητήριον των ήτον υψηλά προς δυσμάς, εις το κατάλευκον πετρώδες βουνόν, το καλούμενον Αετοφωλιά φερωνύμως. Αλλά δεν μου εφαίνετο όλως παράδοξον ή ανήκουστον πράγμα, ο αετός να κατήλθεν εκτάκτως, τρωθείς από τα κάλλη της Μοσχούλας, της μικράς κατσίκας μου.
Εφώναζα ως τρελός:
— Μοσχούλα!... πού ειν' η Μοσχούλα;
Ούτε είχα παρατηρήσει την παρουσία της Μοσχούλας, της ανεψιάς του κυρ Μόσχου, εκεί σιμά. Αυτή έτυχε να έχη ανοικτόν το παράθυρον. Ο τοίχος του περιβολιού του κτήματος, και η οικία η ακουμβώσα επάνω εις αυτόν, απείχον περί τα πεντακόσια βήματα από την θέσιν οπού ευρισκόμην εγώ με τας αίγας μου. Καθώς ήκουσε τας φωνάς μου, η παιδίσκη ανωρθώθη, προέκυψεν εις τον παράθυρον και έκραξε:
— Τί έχεις και φωνάζεις;
Εγώ δεν ήξευρα τι να είπω· εν τοσούτω απήντησα:
— Φωνάζω εγώ την κατσίκα μου, τη Μοσχούλα!... Με σένα δεν έχω να κάμω.
Καθώς ήκουσε την φωνήν μου, έκλεισε το παράθυρον κ' έγινεν άφαντη.
Μίαν άλλην ημέραν με είδε πάλιν από το παράθυρον της εις εκείνην την ιδίαν θέσιν. Ήμην πλαγιασμένος εις ένα ίσκιον, άφηνα τας αίγας μου να βοσκούν, κ' εσφύριζα ένα ήχον, εν άσμα του βουνού αιπολικόν.
Δεν ηξεύρω πώς της ήλθε να μου φωνάξη:
— Έτσι όλο τραγουδείς!;.. Δε σ' άκουσα ποτέ μου να παίζης το σουραύλι!... Βοσκός και να μην έχη σουραύλι, σαν παράξενο μου φαίνεται!...
Είχα εγώ σουραύλι (ήτοι φλογέραν), αλλά δεν είχα αρκετόν θράσος ώστε να παίζω εν γνώσει ότι θα με ήκουεν αυτή... Την φοράν ταύτην εφιλοτιμήθην να παίξω προς χάριν της, αλλά δεν ηξεύρω πως της εφάνη η τέχνη μου η αυλητική. Μόνον ήξεύρω ότι μου έστειλε δι' αμοιβήν ολίγα ξηρά σύκα, κ' ένα τάσι γεμάτο πετμέζι.
*
* *
Μίαν εσπέραν, καθώς είχα κατεβάσει τα γίδια μου κάτω εις τον αιγιαλόν, ανάμεσα εις τους βράχους, όπου εσχημάτιζε χιλίους γλαφυρούς κολπίσκους και αγκαλίτσες το κύμα, όπου αλλού εκυρτώνοντο οι βράχοι εις προβλήτας και αλλού εκοιλαίνοντο εις σπήλαια· και ανάμεσα εις τους τόσους ελιγμούς και δαιδάλους του νερού, το οποίον εισεχώρει μορμυρίζον, χορεύον με άτακτους φλοίσβους και αφρούς, όμοιον με το βρέφος το ψελλίζον, που αναπηδά εις το λίκνόν του και λαχταρεί να σηκωθή και να χορεύση εις την χείρα της μητρός που το έψαυσε — καθώς είχα κατεβάσει, λέγω, τα γίδια μου διά ν' “αρμυρίσουν” εις την θάλασσαν, όπως συχνά εσυνήθιζα, είδα την ακρογιαλιάν που ήτον μεγάλη χαρά και μαγεία, και την “ελιμπίστηκα”, κ' ελαχτάρησα να πέσω να κολυμβήσω. Ήτον τον Αύγουστον μήνα.
Ανέβασα το κοπάδι μου ολίγον παραπάνω από τον βράχον, ανάμεσα εις δύο κρημνούς και εις ένα μονοπάτι το οποίον εχαράσσετο επάνω εις την ράχιν. Δι αυτού είχα κατέλθει, και δι' αυτού έμελλα πάλιν να επιστρέψω εις το βουνόν, την νύκτα εις την στάνην μου. Άφησα εκεί τα γίδια μου διά να βοσκήσουν εις τα κρίταμα και τας αρμυρήθρας, αν και δεν επεινούσαν πλέον. Τα εσφύριξα σίγα διά να καθίσουν να ησυχάσουν και να με περιμένουν. Με άκουσαν κ' εκάθισαν ήσυχα. Επτά ή οκτώ εξ αυτών τράγοι ήσαν κωδωνοφόροι και σα ήκουον μακρόθεν τους κωδωνισμούς των, αν τυχόν εδείκνυον συμπτώματα ανησυχίας.
Εγύρισα οπίσω, κατέβην πάλιν τον κρημνόν, κ έφθασα κάτω εις την θάλασσαν. Την ώραν εκείνην είχε βασιλέψει ο ήλιος, και το φεγγάρι σχεδόν ολόγεμον ήρχισε να λάμπη χαμηλά, ως δύο καλαμιές υψηλότερα από τα βουνά της αντικρινής νήσου. Ο βράχος ο δικός μου έτεινε προς βορράν, και πέραν από τον άλλον κάβον προς δυσμάς, αριστερά μου, έβλεπα μίαν πτυχήν από την πορφύραν του ήλιου, που είχε βασιλέψει εκείνην την στιγμήν.
Ήτον η ουρά της λαμπράς αλουργίδος που σύρεται οπίσω, ή ήτον ο τάπης, που του έστρωνε, καθώς λέγουν, η μάννα του, διά να καθίση να δειπνήση.
Δεξιά από τον μέγαν κυρτόν βράχον μου, εσχηματίζετο μικρόν άντρον θαλάσσιον, στρωμένον με άσπρα κρυσταλλοειδή κοχύλια και λαμπρά ποικιλόχρωμα χαλίκια, που εφαίνετο πως το είχον ευτρεπίσει και στολίσει αι νύμφαι των θαλασσων. Από το άντρον εκείνο ήρχιζεν ένα μονοπάτι, διά του οποίου ανέβαινε τις πλαγίως την απότομον ακρογιαλιάν, κ έφθανεν εις την κάτω πόρταν του τοιχογυρίσματος του κυρ Μόσχου, του οποίου ο ένας τοίχος έζωνεν εις μήκος εκατοντάδων μέτρων όλον τον αιγιαλόν.
Επέταξα αμέσως το υποκάμισον μου, την περισκελίδα μου, κ' έπεσα εις την θάλασσαν. Επλύθην, ελούσθην, εκολύμβησα επ' ολίγα λεπτά της ώρας. Ησθανόμην γλύκαν, μαγείαν άφατον, εφανταζόμην τον εαυτόν μου ως να ήμην έν με το κύμα, ως να μετείχαν της φύσεως αυτού, της υγράς και αλμυράς και δροσώδους. Δεν θα μου έκανε ποτέ καρδιά να έβγω από την θάλασσαν, δεν θα εχόρταινα ποτέ το κολύμβημα, αν δεν είχα την έννοιαν του κοπαδιού μου. Όσην υπακοήν και αν είχαν προς εμέ τα ερίφια, και αν ήκουον την φωνήν μου διά να καθίσουν ήσυχα, ερίφια ήσαν, δυσάγωγα και άπιστα όσον και τα μικρά παιδιά. Εφοβούμην μήπως τινά αποσκιρτήσουν και μου φύγουν, και τότε έπρεπε να τρέχω να τα ζητώ την νύκτα εις τους λόγγους και τα βουνά οδηγούμενος μόνον από τον ήχον των κωδωνίσκων των τραγών. Όσον αφορά την Μοσχούλαν, διά να είμαι βέβαιος, ότι δεν θα μου φύγη πάλιν, καθώς μου είχε φύγει την άλλην φοράν, οπότε ο άγνωστος κλέπτης (ω να τον έπιανα) της είχε κλέψει, ο ανόητος, τον επίχρυσον κωδωνίσκον με το κόκκινον περιδέραιον από τον λαιμόν, εφρόντισα να την δέσω μ' ένα σχοινάκι εις την ρίζαν ενός θάμνου ολίγον παραπάνω από τον βράχον, εις την βάσιν του οποίου είχα αφήσει τα ρούχα μου πριν ριφθώ εις την θάλασσαν.
Επήδησα ταχέως έξω, εφόρεσα το υποκάμισον μου, την περισκελίδα μου, έκαμα ένα βήμα διά να ανάβω. Άνω της κορυφής του βράχου, του οποίου η βάσις εβρέχετο από την θάλασσαν, θα έλυα την Μοσχούλαν, την μικρήν αίγα μου, και με διακόσια ή περισσότερα βήματα θα επέστρεφα πλησίον εις το κοπάδι μου. Ο μικρός εκείνος ανήφορος, ο ολισθηρός κρημνός ήτο δι' εμέ άθυρμα, όσον ένα σκαλοπάτι μαρμάρινης σκάλας, το οποίον φιλοτιμούνται να πηδήσουν εκ των κάτω προς τα άνω αμιλλώμενα τα παιδιά της γειτονιάς.
Την στιγμήν εκείνην, ενώ έκαμα το πρώτον βήμα, ακούω σφοδρόν πλατάγισμα εις την θάλασσαν, ως σώματος πίπτοντος εις το κύμα. Ο κρότος ήρχετο δεξιόθεν, από το μέρος του άντρου του κογχυλοστρώτου και νυμφοστολίστου, όπου ήξευρα, ότι ενίοτε κατήρχετο η Μοσχούλα, η ανεψιά του κυρ Μόσχου, κ' ελούετο εις την θάλασσαν. Δεν θα ερριψοκινδύνευα να έλθω τόσον σιμά εις τα σύνορα της, εγώ ο σατυρίσκος του βουνού, να λουσθώ, εάν ήξευρα ότι εσυνήθιζε να λούεται και την νύκτα με το φως της σελήνης. Εγνώριζα ότι το πρωί, άμα τη ανατολή του ήλιου, συνήθως ελούετο.
— Έκαμα δύο-τρία βήματα χωρίς τον ελάχιστον θόρυβον, ανερριχήθην εις τα άνω, έκυψα με άκραν προφύλαξιν προς το μέρος του άντρου, καλυπτόμενος όπισθεν ενός σχοίνου και σκεπόμενος από την κορυφήν του βράχου, και είδα πράγματι ότι η Μοσχούλα είχε πέσει αρτίως εις το κύμα γυμνή, κ' ελούετο...
*
* *

Την ανεγνώρισα πάραυτα εις το φως της σελήνης το μελιχρόν, το περιαργυρούν όλην την άπειρον οθόνην του γαληνιώντος πελάγους, και κάμνον να χορεύουν φωσφορίζοντα τα κύματα. Είχε βυθισθή άπαξ καθώς ερρίφθη εις την θάλασσαν, είχε βρέξει την κόμην της, από τους βοστρύχους της οποίας ως ποταμός από μαργαρίτας έρρεε το νερόν, και είχεν αναδύσει· έβλεπε κατά τύχην προς το μέρος όπου ήμην εγώ, κ' εκινείτο εδώ κ' εκεί προσπαίζουσα και πλέουσα. Ήξευρε καλώς να κολυμβά.
Δια να φύγω έπρεπεν εξ άπαντος να πατήσω επί μιαν στιγμήν ορθός εις την κορυφήν του βράχου, είτα να κύψω όπισθεν θάμνων, να λύσω την αίγα μου, και να γίνω άφαντος κρατών την πνοήν μου, χωρίς τον ελάχιστον κρότον η θρούν. Αλλ' η στιγμή καθ' ην θα διηρχόμην διά της κορυφής του βράχου ήρκει διά να με ίδη η Μοσχούλα. Ήτον αδύνατον, καθώς εκείνη έβλεπε προς το μέρος μου, να φύγω αόρατος.
Το ανάστημα μου θα διεγράφετο διά μίαν στιγμήν υψηλόν και δεχόμενον δαψιλώς το φως της σελήνης, επάνω του βράχου. Εκεί η κόρη θα με έβλεπε, καθώς ήταν εστραμμένη προς τα εδώ. Ω! πώς θα εξαφνίζετο. θα ετρόμαζεν ευλόγως, θα εφώναζεν, είτα θα με κατηγόρει διά σκοπούς αθεμίτους, και τοτε αλλοίμονον εις τον μικρόν βοσκόν!
Η πρώτη ιδέα μου ήτον να βήξω, να της δώσω αμέσως είδησιν, και να κράξω: “— Βρέθηκα εδώ, χωρίς να ξέρω... Μην τρομάζης!... φεύγω αμέσως, κοπέλα μου!”
Πλην, δεν ηξεύρω πώς, υπήρξα σκαιός και άτολμος. Κανείς δεν με είχε διδάξει μαθήματα κοσμιότητος εις τα βουνά μου. Συνεστάλην, κατέβην πάλιν κάτω εις την ρίζαν του βράχου κ' επερίμενα.
“Αυτή δεν θ' αργήση, έλεγα μέσα μου· τώρα θα κολυμπήση, θα ντυθή και θα φύγη... θα τραβήξη αυτή το μονοπάτι της, κ εγώ τον κρημνό μου!...”
Κ' ενθυμήθην τότε τον Σισώην, και τον πνευματικόν του μοναστηρίου, τον παπα-Γρηγόριον, οίτινες πολλάκις με είχον συμβουλεύσει να φεύγω, πάντοτε, τον γυναικείον πειρασμόν!
Εκ της ιδέας του να περιμένω δεν υπήρχεν άλλο μέσον ή προσφυγή, ειμή ν' αποφασίσω να ριφθώ εις την θάλασσαν, με τα ρούχα, όπως ήμην, να κολυμβήσω εις τα βαθέα, άπατα νερά, όλον το προς δυσμάς διάστημα, το από της ακτής όπου ευρισκόμην, εντεύθεν του μέρους όπου ελούετο η νεάνις, μέχρι του κυρίως όρμου και της άμμου, επειδή εις όλον εκείνο το διάστημα, ως ημίσεος μιλίου, η ακρογιαλιά ήτον άβατος, απάτητος, όλη βράχος και κρημνός. Μόνον εις το μέρος όπου ήμην εσχηματίζετο το λίκνον εκείνο του θαλασσίου νερού, μεταξύ σπηλαίων και βράχων.
Θ' άφηνα την Μοσχούλαν μου, την αίγα, εις την τύχην της, δεμένη εκεί επάνω, άνωθεν του βράχου, και άμα έφθανα εις την άμμον με διάβροχα τα ρούχα μου (διότι ήτο ανάγκη να πλεύσω με τα ρούχα), στάζων άλμην και αφρόν, θα εβάδιζα δισχίλια βήματα διά να επιστρέψω από άλλο μονοπάτι πάλιν πλησίον του κοπαδιού μου, θα κατέβαινα τον κρημνόν παρακάτω διά να λύσω την Μοσχούλαν την αίγα μου, οπότε η ανεψιά του κυρ Μόσχου θα είχε φύγει χωρίς ν' αφήση βεβαίως κανέν ίχνος εις τον αιγιαλόν. Το σχέδιον τούτο αν το εξετέλουν, θα ήτο μέγας κόπος, αληθής άθλος, θα εχρειάζετο δε και μίαν ώραν και πλέον. Ουδέ θα ήμην πλέον βέβαιος περί της ασφαλείας του κοπαδιού μου.
Δεν υπήρχεν άλλη αίρεσις, ειμή να περιμένω. Θα εκράτουν την αναπνοήν μου. Η κόρη εκείνη δεν θα υπώπτευε την παρουσίαν μου. Άλλως ήμην εν συνειδήσει αθώος.
Εντοσούτω όσον αθώος και αν ήμην, η περιέργεια δεν μου έλειπε. Και ανερριχήθην πάλιν σιγά-σιγά προς τα επάνω και εις την κορυφήν του βράχου, καλυπτόμενος όπισθεν των θάμνων έκυψα να ίδω την κολυμβώσαν νεανίδα.
Ήτον απόλαυσις, όνειρον, θαύμα. Είχεν απομακρυνθή ως πέντε οργυιάς από το άντρον, και έπλεε, κ' έβλεπε τώρα προς ανατολάς, στρέφουσα τα νώτα προς το μέρος μου. Έβλεπα την αμαυράν και όμως χρυσίζουσαν αμυδρώς κόμην της, τον τράχηλόν της τον εύγραμμον, τας λεύκας ως γάλα ωμοπλάτας, τους βραχίονας τους τορνευτούς, όλα συγχεόμενα, μελιχρά και ονειρώδη εις το φέγγος της σελήνης. Διέβλεπα την οσφύν της την ευλύγιστον, τα ισχία της, τας κνήμας, τους πόδας της, μεταξύ σκιάς και φωτός, βαπτιζόμενα εις το κύμα. Εμάντευα το στέρνον της, τους κόλπους της, γλαφυρούς, προέχοντας, δεχομένους όλας της αύρας τας ριπάς και της θαλάσσης το θείον άρωμα. Ήτο πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον επιπλέον εις το κύμα· ήτον νηρηίς, σειρήν, πλέουσα, ως πλέει ναυς μαγική, η ναυς των ονείρων...
Ούτε μου ήλθε τότε η ιδέα ότι, αν επάτουν επάνω εις τον βράχον, όρθιος ή κυρτός, με σκοπόν να φύγω, ήτον σχεδόν βέβαιον, ότι η νέα δεν θα μ έβλεπε, και θα ημπορούσα ν' αποχωρήσω εν τάξει. Εκείνη έβλεπε προς ανατολάς, εγώ ευρισκόμην προς δυσμάς όπισθεν της. Ούτε η σκιά μου δεν θα την ετάραττεν. Αύτη, επειδή η σελήνη ήτον εις τ' ανατολικά, θα έπιπτε προς το δυτικόν μέρος, όπισθεν του βράχου μου, κ' εντεύθεν του άντρου.
Είχα μείνει χάσκων, εν εκστάσει, και δεν εσκεπτόμην πλέον τα επίγεια.
*
* *
Δεν δύναμαι να είπω αν μου ήλθον πονηροί, και συνάμα παιδικοί ανόητοι λογισμοί, εν είδει ευχών κατάραι. “Να εκινδύνευεν έξαφνα! να έβαζε μιά φωνή! να έβλεπε κανένα ροφόν εις τον πυθμένα, τον οποίον να εκλάβη διά θηρίον, διά σκυλόψαρον, και να εφώναζεν βοήθειαν!...”
Είναι αληθές, ότι δεν εχόρταινα να βλέπω το όνειρον, το πλέον εις το κύμα. Αλλά την τελευταίαν στιγμήν, αλλοκότως, μου επανήλθε πάλιν η πρώτη ιδέα... Να ριφθώ εις τα κύματα, προς το αντίθετον μέρος, εις τα όπισθεν, να κολυμβήσω όλον εκείνο το διάστημα έως την άμμον, και να φύγω, να φύγω τον πειρασμόν!...
Και πάλιν δεν εχόρταινα να βλέπω το όνειρον... Αίφνης εις τας ανάγκας του πραγματικού κόσμου μ' επανέφερεν η φωνή της κατσίκας μου. Η μικρή Μοσχούλα ήρχισεν αίφνης να βελάζη!...
Ώ, αυτό δεν το είχα προβλέψει. Ημπορούσα να σιωπώ εγώ, αλλά δυστυχώς δεν ήτον εύκολον να επιβάλω σιωπήν εις την αίγα μου. Δεν ήξευρα καλά αν υπήρχον πρόχειροι φιμώσεις διά τα θρέμματα, επειδή δεν είχα μάθει ακόμη να κλέπτω ζωντανά πράγματα, καθώς ο άγνωστος εχθρός, ο οποίος της είχε κλέψει τον κωδωνίσκον· αλλά δεν της είχε κόψει και την γλώσσαν διά να μη βελάζη. — Με ράμνον πολύκλαδον εις το στόμα, ή με σπαρτίον περί το ρύγχος, ή όπως άλλως· αλλά και αν το ήξευρα πού να το συλλογισθώ!
Έτρεξα τότε παράφορος να σφίγξω το ρύγχος της με την παλάμην, να μη βελάζη... Την στιγμήν εκείνην ελησμόνησα την κόρην την κολυμβώσαν χάριν αυτής ταύτης της κόρης. Δεν εσκέφθην αν ήτον φόβος να με ίδη, και ημιωρθώθην κυρτός πάντοτε, κ επάτησα επί του βράχου, διά να προλάβω και φθάσω πλησίον της κατσίκας.
Συγχρόνως μ' εκυρίευσε και φόβος από την φιλοστοργίαν την οποίαν έτρεφα προς την πτωχήν αίγα μου. Το σχοινίον με το όποιον την είχα δέσει εις την ρίζαν του θάμνου ήτον πολύ κοντόν. Τάχα μην “εσχοινιάσθη”, μην εμπερδεύθη και περιεπλάκη ο τράχηλος της, μην ήτον κίνδυνος να πνίγη το ταλαίπωρον ζώον;
*
* *
Δεν ηξεύρω αν η κόρη η λουσμένη εις την θάλασσαν ήκουσε την φωνήν της γίδας μου. Αλλά και αν την είχε ακούσει, τί το παράδοξον; Ποίος φόβος ήτον; Το ν' ακούη τις φωνήν ζώου εκει που κολυμβά, αφού δεν απέχει ειμή ολίγας οργυιάς από την ξηράν, δεν είναι τίποτε έκτακτον.
Αλλ' όμως, η στιγμή εκείνη, που είχα πατήσει εις την κορυφήν του βράχου, ήρκεσεν. Η νεαρά κόρη, είτε ήκουσεν είτε όχι την φωνήν της κατσίκας —μάλλον φαίνεται ότι την ήκουσε, διότι έστρεψε την κεφαλήν προς το μέρος της ξηράς...— είδε τον μαύρον ίσκιον μου, τον διακαμόν μου, επάνω εις τον βράχον, ανάμεσα εις τους θάμνους, και αφήκε μισοπνιγμένην κραυγήν φόβου...
Τότε με κατέλαβε τρόμος, συγκίνησις, λύπη απερίγραπτος. Τα γόνατα μου εκάμφθησαν. Έξαλλος εκ τρόμου, ηδυνήθην ν' αρθρώσω φωνήν, κ' έκραξα:
— Μη φοβάσαι!... δεν είναι τίποτε... δεν σου θέλω κακόν!
Και εσκεπτόμην λίαν τεταραγμένος αν έπρεπε να ριφθώ εις την θάλασσαν, μάλλον, διά να έλθω είς βοήθειαν της κόρης, ή να τρέξω και να φύγω... Ήρκει η φωνή μου να της έδιδε μεγαλύτερον θάρρος ή όσον η παραμονή μου και το τρέξιμόν μου εις βοήθειαν.
Συγχρόνως τότε, κατά συγκυρίαν όχι παράδοξον, καθότι όλοι οι αιγιαλοί και αι θάλασσαι εκείναι εσυχνάζοντο από τους αλιείς, μια βάρκα εφάνη να προβάλλη αντίκρυ, προς το ανατολικομεσημβρινόν μέρος, από τον πέρα κάβον, τον σχηματίζοντα το δεξιόν οιονεί κέρας του κολπίσκου. Εφάνη πλέουσα αργά, ερχομένη προς τα εδώ, με τας κώπας· πλην η εμφάνισις της, αντί να δώση θάρρος εις την κόρην, επέτεινε τον τρόμον της.
Αφήκε δεύτερον κραυγήν μεγαλυτέρας αγωνίας. Εν ακαρεί την είδα να βυθίζεται, και να γίνεται άφαντη εις το κύμα.
Δεν έπρεπε τότε να διστάσω. Η βάρκα εκείνη απείχεν υπέρ τας είκοσιν οργυιάς, από το μέρος όπου ηγωνία η κόρη, εγώ απείχα μόνον πέντε ή εξ οργυιάς. Πάραυτα, όπως ήμην, ερρίφθην είς την θάλασσαν, πηδήσας με την κεφαλήν κάτω, από το ύψος του βράχου.
Το βάθος του νερού ήτον υπέρ τα δύο αναστήματα. Έφθασα σχεδόν εις τον πυθμένα, ο οποίος ήτο αμμόστρωτος, ελεύθερος βράχων και πετρών, και δεν ήτο φόβος να κτυπήσω. Πάραυτα ανέδυν και ανήλθον εις τον αφρόν του κύματος.

Απείχον τώρα ολιγώτερον ή πέντε οργυιάς από το μέρος του πόντου, όπου εσχηματίζοντο δίναι και κύκλοι συστρεφόμενοι εις τον αφρόν της θαλάσσης, οι οποίοι θα ήσαν ως μνήμα υγρόν και ακαριαίον διά την ατυχή παιδίσκην τα μονά ίχνη τα οποία αφήνει ποτέ εις την θάλασσαν αγωνιών ανθρώπινον πλάσμα!... Με τρία στιβαρά πηδήματα και πλευσίματα, εντός ολίγων στιγμών, έφθασα πλησίον της...
Είδα το εύμορφον σώμα να παραδέρνη κάτω, πλησιέστερον εις τον βυθόν του πόντου ή εις τον αφρόν του κύματος, εγγύτερον του θανάτου ή της ζωής· εβυθίσθην, ήρπασα την κόρην εις τας αγκάλας μου, και ανήλθον.
Καθώς την είχα περιβάλει με τον αριστερόν βραχίονα, μου εφάνη ότι ησθάνθην ασθενή την χιλιαράν πνοήν της εις την παρειάν μου. Είχα φθάσει εγκαίρως, δόξα τω Θεώ!... Εντούτοις δεν παρείχε σημεία ζωής ολοφάνερα... Την ετίναξα με σφοδρόν κίνημα, αυθορμήτως, διά να δυνηθή ν' αναπνεύση, την έκαμα να στηριχθή επί της πλάτης μου, και έπλευσα, με την χείρα την δεξιάν και με τους δύο πόδας, έπλευσα ισχυρώς προς την ξηράν. Αι δυνάμεις μου επολλαπλασιάζοντο θαυμασίως.
Ησθάνθην ότι προσεκολλάτο το πλάσμα επάνω μου· ήθελε την ζωήν της· ω! ας έζη, και ας ήτον ευτυχής. Κανείς ιδιοτελής λογισμός δεν υπήρχε την στιγμήν εκείνην εις το πνεύμα μου. Η καρδία μου ήτο πλήρης αυτοθυσίας και αφιλοκερδείας. Ποτέ δεν θα εζήτουν αμοιβήν!
Επί πόσον ακόμη θα το ενθυμούμαι εκείνο το αβρόν, το απαλόν σώμα της αγνής κόρης, το οποίον ησθάνθην ποτέ επάνω μου επ' ολίγα λεπτά της άλλως ανωφελούς ζωής μου! Ήτο όνειρον, πλάνη, γοητεία. Και οπόσον διέφερεν από όλας τας ιδιοτελείς περιπτύξεις, από όλας τας λυκοφιλίας και τους κυνέρωτας του κόσμου η εκλεκτή, η αιθέριος εκείνη επαφή! Δεν ήτο βάρος εκείνο, το φορτίον το ευάγκαλον, αλλ' ήτο ανακούφισις και αναψυχή. Ποτέ δεν ησθάνθην τον εαυτόν μου ελαφρότερον ή εφ' όσον εβάσταζον το βάρος εκείνο... Ήμην ο άνθρωπος, όστις κατώρθωσε να συλλάβη με τας χείρας του προς στιγμήν εν όνειρον, το ίδιον όνειρον του...
*
* *
Η Μοσχούλα έζησε, δεν απέθανε. Σπανίως την είδα έκτοτε, και δεν ηξεύρω τί γίνεται τώρα, οπότε είναι απλή θυγάτηρ της Εύας, όπως όλαι.
Αλλ' εγώ επλήρωσα τα λύτρα διά την ζωήν της. Η ταλαίπωρος μικρή μου κατσίκα, την οποίαν είχα λησμονήσει προς χάριν της, πράγματι “εσχοινιάσθη”· περιεπλάκη κακά εις το σχοινίον, με το οποίον την είχα δεμένη, και επνίγη!... Μετρίως ελυπήθην, και την έκαμα θυσίαν προς χάριν της.
Κ' εγώ έμαθα γράμματα, εξ ευνοίας και ελέους των καλογήρων, κ' έγινα δικηγόρος... Αφού επέρασα από δύο ιερατικάς σχολάς, ήτον επόμενον!
Τάχα η μοναδική εκείνη περίστασις, η ονειρώδης εκείνη ανάμνησις της λουομένης κόρης, μ έκαμε να μη γίνω κληρικός; Φευ! ακριβώς η ανάμνησις εκείνη έπρεπε να με κάμη να γίνω μοναχός.
Ορθώς έλεγεν ο γηραιός Σισώης ότι “αν ήθελαν να με κάνουν καλόγερον, δεν έπρεπε να με στείλουν έξω από το μοναστήρι...”. Διά την σωτηρίαν της ψυχής μου ήρκουν τα ολίγα εκείνα κολλυβογράμματα, τα όποια αυτός με είχε διδάξει, και μάλιστα ήσαν και πολλά!...
Και τώρα, όταν ενθυμούμαι το κοντόν εκείνο σχοινίον, από το όποιον εσχοινιάσθη κ' επνίγη η Μοσχούλα, η κατσίκα μου, και αναλογίζωμαι το άλλο σχοινίον της παραβολής, με το οποιον είναι δεμένος ο σκύλος εις την αυλήν του αφέντη του, διαπορώ μέσα μου αν τα δύο δεν είχαν μεγάλην συγγένειαν, και αν δεν ήσαν ως “σχοίνισμα κληρονομίας” δι' εμέ, όπως η Γραφή λέγει.
Ω ας ήμην ακόμη βοσκός εις τα όρη!..."
(Διά την αντιγραφήν)
Απόκαυκος εις τα όρη της Σκιάθου



«Έφυγε» ο Θύμιος Καρακατσάνης



 Σε ηλικία 72 ετών, έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θύμιος Καρακατσάνης, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 11.30, από το νεκροταφείο Παιανίας.

Ο Θύμιος Καρακατσάνης γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1940, στα Ταμπούρια του Πειραιά. Σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, όπου από το 1960 εργάζεται συνεχώς στο θέατρο, αρχικά ως βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης και εν συνεχεία στο ελεύθερο θέατρο. 

Στο θέατρο είχε παίξει σε έργα, μεταξύ άλλων, του Αριστοφάνη και του Μολιέρου. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο είναι την περίοδο 2008 - 2010 στον " Θάνατο του εμποράκου " του Άρθουρ Μίλερ με την Αφροδίτη Γρηγοριάδου. 

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες: Το πιο λαμπρό αστέρι, η Χαρτορίχτρα, Γυναικοκρατία, Καραβάν σαράι, Μπουμ Ταρατατζούμ, Οι νταντάδες. 


ΝΕΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!




Η συγκυβέρνηση της ΧΑΡΑΣ




  Όλα τα ΜΠΟΥΜΠΟΥΚΙΑ μαζί

Αποχώρησε ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ο κ. ΠΙΚΡΑΜΜΕΝΟΣ


 Σε μία κατάμεστη αίθουσα του Συμβουλίου της Επικρατείας, παρουσία υπουργών, των μελών του υπηρεσιακού υπουργικού συμβουλίου, διπλωματών, πανεπιστημιακών καθηγητών, δικηγόρων και δικαστών πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής η τελετή αποχώρησης του Παναγιώτη Πικραμμένου από το δικαστικό σώμα, λόγω συμπλήρωσης του προβλεπόμενου ορίου ηλικίας.
Όπως έγινε γνωστό, ο κ.Πικραμμένος διετέλεσε κατά τις επιταγές του Συντάγματος και υπηρεσιακός πρωθυπουργός πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου.
Απευθυνόμενος στους συναδέλφους του δικαστές, υπογράμμισε: «Θα πρέπει να έχετε πάντα κατά νου ότι στην ιδιαίτερη ελληνική πραγματικότητα, η "μητέρα" των προβλημάτων παραμένει η κοινωνική ανισότητα. Αρκετοί από τους νόμους μας δυστυχώς δεν προάγουν ούτε προασπίζουν την ισονομία και την ισοπολιτεία. Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν φαίνεται να είμαστε στην πράξη όλοι "ίσοι απέναντι στο νόμο".
»Από τους φόρους που πληρώνουμε, τις υπηρεσίες που μας παρέχει το κράτος, μέχρι την πολυνομία και την επιλεκτική εφαρμογή των νόμων, την ασυλία ομάδων συμφερόντων και προσώπων, την περιβαλλοντική υποβάθμιση περιοχών και πόλεων, τις ασύμμετρες κοινωνικές δαπάνες και το υπέρογκο κόστος της υγείας, τη βία, την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια.
»Όλα αυτά, σε συνδυασμό και με τη βαθιά οικονομική κρίση, συνθέτουν ένα εξαιρετικά προβληματικό σκηνικό και θέτουν τη χώρα μας μπροστά σε έναν ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο: μια βαθιά και επικίνδυνη κρίση ανομίας».
Αναφερόμενος στην οικονομική κρίση, ο απερχόμενος πρόεδρος του ΣτΕ, είπε: «Είναι αλήθεια πως η κρίση βρήκε τη χώρα ανοχύρωτη και απροετοίμαστη σε επίπεδο εξουσίας, οικονομίας, κοινωνικών δομών και νοοτροπίας. Λίγοι μπήκαν στον κόπο να εξηγήσουν με ειλικρίνεια την είσοδό μας στη νέα σκληρή πραγματικότητα. Και ακόμα λιγότεροι μπόρεσαν να ακούσουν, αφού οι φωνές του λαϊκισμού και της αντίδρασης ήταν πολλές και έβρισκαν εξίσου πολλούς αναμεταδότες».

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ο Απόκαυκος στην ΚΟΛΑΣΗ του ΒΡΩΜΟΛΙΜΝΟΥ!


 Ρίτα Πουλακίδα, η δαιμονία ρεπόρτερ

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ!



Στη φωτογραφία δεν εμφανίζεται ο σεμνός Παπούλιας αλλά ως συνήθως ο αυθάδης φίλος του Σόιμπλε
  Ως θρίαμβος του Παπούλια και ως αρχή του τέλους της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη και περίοδος μεγάλης ευημερίας για την Ελλάδα χαρακτηρίζεται το αποτέλεσμα της συνόδου των Βρυξελλών.

Το φάντασμα του Απόκαυκου

Πρωτοφανές!....Έδιναν πλαστά πιστοποιητικά δυσλεξίας



Άναυδος ο Κώστας Τζαβάρας!
 Και ενώ ο Απόκαυκος κυλίεται εις τον βούρκον του Βρωμολίμνου Σκιάθου, μήπως και απαλλαγεί από τα αρθριτικά του στην άγια αυτή χώρα που ευλόγησε ο θεός της Ελλάδος για την τιμιότητα των κατοίκων της αποκαλύφτηκε για ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ απάτη με πλαστά δικαιολογητικά δυσλεξίας, που δίνονταν σε μαθητές, οι οποίοι δεν συμμετείχαν για τον λόγο αυτό σε γραπτές εξετάσεις!!!Τέτοια αυθάδεια.

Στην υπόθεση εμπλέκονται μια 73χρονη λογοθεραπεύτρια, που φέρεται ότι είχε και τον κεντρικό ρόλο, μια 48χρονη γραμματέας του αρμόδιου τμήματος στο νοσοκομείο «Παίδων Πεντέλης» και μια 54χρονη ψυχολόγος στο ίδιο νοσοκομείο, σε βάρος των οποίων σχηματίστηκε δικογραφία, με κατηγορίες που αφορούν, κατά περίπτωση, τα αδικήματα της απάτης και της πλαστογραφίας πιστοποιητικών κατά συναυτουργία και κατ' εξακολούθηση.
 Πρωτοφανές ...γεγονός! Θα έμεινε άναυδος ο ανύποπτος υπουργός Πολιτισμού ο θρυλικός Κώστας Τζαβάρας.
Πάκης ο υποψιασμένος

Εις τον μαγευτικόν Βρωμόλιμνον...


 Πληροφορίες της δαιμονίας ρεπόρτερ Ρίτας Πουλακίδα αναφέρουν ότι ο εξαφανισθείς αιφνιδίως Απόκαυκος εθεάθη  να κολυμπά πάνω σε σαμάρι εις τον μαγευτικόν Βρωμόλιμνον Σκιάθου, προκαλώντας την περιέργεια των ολίγων εφέτος ξένων τουριστών! Από την βρωμόλιμνη των Ιωαννίνων στον ΒΡΩΜΟΛΙΜΝΟ της Σκιάθου. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου...

Πάκης ο οπισθοφύλαξ

29 Ιουν 2012

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ: Τίναξαν την τραπεζική πίστη στον ΑΕΡΑ οι ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΟΙ και τώρα κάνουν τους ΣΩΤΗΡΕΣ!




Στα ύψη η εκροή καταθέσεων τον Μάιο


Η μεγαλύτερη εκροή καταθέσεων από το ξεκίνημα της κρίσης παρατηρήθηκε τον Μάιο εξαιτίας της πολιτικής αβεβαιότητας που επικράτησε μετά την πρώτη εκλογική αναμέτρηση.

  Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος δείχνουν ότι τον Μάιο από τις καταθέσεις έφυγαν περίπου 8,6 δισ. ευρώ με αποτέλεσμα το συνολικό τους υπόλοιπο να υποχωρήσει στα 157,4 δισ. ευρώ από 166 δισ. ευρώ που ήταν στο τέλος Απριλίου. Η μεγαλύτερη εκροή που είχε παρατηρηθεί έως τότε ήταν τον περασμένο Οκτώβριο όταν οι καταθέσεις είχαν απομειωθεί κατά περίπου 6,8 δισ. ευρώ. 

ΝΤΡΟΠΗ! ΟΙ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΗΔΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ!


Αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής προανήγγειλε ο Ευ. Μεϊμαράκης
Κατά τα άλλα θωράκισαν το κωλοχανείο με τον ..αποκλεισμό της ..Χρυσής Αυγής!

ΔΩΡΕΑ ΦΑΡΜΑΚΩΝ




ΣΥΡΙΖΑ: Υποταγμένος στους δανειστές και το μνημόνιο ο ΣΑΜΑΡΑΣ

Σε ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ επισημαίνεται ότι: "Ο κ. Σαμαράς στην επιστολή του προς τους ευρωπαίους εταίρους ούτε καν «ψέλλισε» την δική του προεκλογική δέσμευση για «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου». Με αυτό τον τρόπο δείχνει την υποταγή του στους δανειστές και αποδεικνύει ότι παραμένει πιστός στην εφαρμογή της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου για το λαό και τη χώρα".

Κ. Παπούλιας: Ανυπόφορες οι πιέσεις από τα μέτρα λιτότητας



 Η πολιτική ανάπτυξης με ιεράρχηση των δαπανών και η καταπολέμηση της ύφεσης, είναι οι βασικοί στόχοι της Ελλάδας, τόνισε, κατά την παρέμβασή του στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές.

   Στο περιθώριο της Συνόδου, ο Κ. Παπούλιας είχε σύντομη συνομιλία με την Καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, τον Πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ και με τον πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον. Επίσης, ο Κ. Παπούλιας είχε κατ' ιδίαν συνάντηση με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια και αναμένεται να συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζέ Μπαρόζο.

   Κατά τη διάρκεια της παρέμβασής του, ο Κ. Παπούλιας τόνισε ότι οι πόροι που διατίθενται για την ανάπτυξη πρέπει να είναι επαρκείς και πρόσθεσε ότι για να πετύχουν οι στόχοι της πολιτικής συνοχής χρειάζεται "δίκαιη κατανομή των κονδυλίων". Συνεχίζοντας, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, ανέφερε πως η πρόκληση για την Ελλάδα, αλλά και για άλλες χώρες, είναι πώς θα ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες από τα κοινοτικά κονδύλια. Για το λόγο αυτό, πρόσθεσε, η εκτίμηση που θα γίνει για την κατανομή των κονδυλίων, θα πρέπει να βασίζεται στα πιο πρόσφατα στοιχεία της ελληνικής οικονομίας, τα οποία απεικονίζουν την πραγματική κατάσταση.

    Ο Κ. Παπούλιας αναφέρθηκε επίσης στον υψηλό δείκτη ανεργίας, ιδιαίτερα για τους νέους στην Ελλάδα.

    Τέλος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι τα κράτη μέλη που καλούνται να εφαρμόσουν μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας, υπόκεινται σε ανυπόφορες πιέσεις.
ΑΜΠΕ

Αγαπητέ Πάκη!


 Μπορεί ο Απόκαυκος να απουσιάζει αλλά η υπερτάτη αρχή του ιστολογίου βρίσκεται πάντα σε επιφυλακή για να επέμβει σε τυχόν ολίσθημά σου! Καλό, λοιπόν, να γνωρίζεις ότι δίνεις τις τελευταίες σου εξετάσεις και από το αποτέλεσμα των επιδόσεών σου θα εξαρτηθεί εάν θα προαχθείς σε αρχισυντάκτη ή θα παραμείνεις ένας απλός σχολιαστής, έρμαιο των βουλήσεων του απρόβλεπτου Απόκαυκου…

Εκ της υπερτάτης αρχής του ιστολογίου

13ος και Μοιραίος;





 Αν η κυβέρνηση του «καταλληλότερου» καταγράφηκε στην ιστορία σαν η πιο ράθυμη κυβέρνηση που κυβέρνησε ποτέ τον τόπο, η κυβέρνηση του Σαμαρά και των
συνοδοιπόρων του κινδυνεύει να καταγραφεί σαν η κυβέρνηση «φάντασμα», αφού 15 μέρες μετά τη συγκρότησή της και ακόμη δεν έχει κάνει τις προγραμματικές της δηλώσεις. Με τη εύσχημη δικαιολογία της ασθένειας του πρωθυπουργού κάθε κυβερνητική δραστηριότητα έχει παραπεμφθεί στην ιατρική δικαιοδοσία, την ώρα που και το τελευταίο δευτερόλεπτο είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την ύπαρξη της χώρας. Προσωπικές ατυχίες, αστοχίες στην επιλογή των κατάλληλων προσώπων, απουσία συγκεκριμένου κυβερνητικού προγράμματος και μια διάχυτη αμηχανία μπροστά στα τρομερά αδιέξοδα δημιουργούν ένα κλίμα αβεβαιότητας και σύγχυσης, με αποτέλεσμα ο 13ος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης παράλληλα με τον…γρουσούζικο αριθμό να συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που θα τον καταγράψουν στην ιστορία σαν τον μοιραίο πρωθυπουργό, που επί των ημερών του ολοκληρώθηκε  η εθνική καταστροφή.
Μια καταστροφή που τηρουμένων των αναλογιών θα είναι ανάλογη με την μικρασιατική καταστροφή, με τη διαφορά  ότι οι πολιτικοί πρόγονοι του Σαμαρά κέρδισαν τις εκλογές με το σύνθημα «οίκαδε» και οδήγησαν το στρατό στη σφαγή του Σαγγάριου, ενώ ο Σαμαράς και οι εταίροι του κέρδισαν τις εκλογές με το σύνθημα της παραμονής στο ευρώ και τελικά όχι μόνο δεν θα μας φέρουν τη δραχμή αλλά το νόμισμα του Πρωτοπαπαδάκη…
Είναι φαίνεται στο πολιτικό DNA αυτής της παράταξης να συνδέεται με εθνικές πανωλεθρίες και τραγωδίες..
Η Κασσάνδρα του Απόκαυκου

Η ΣΠΙΤΑΡΩΝΑ ΣΑΜΑΡΑ




Είναι συγκινητική η συστηματικότητα με την οποία ψάχνουν οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι τα οικονομικά της οικογένειας Τσίπρα, όπως  το ποιος πληρώνει το Μαιευτήριο και σε τι θέση γέννησε η κα Περιστέρα, οι επιχειρήσεις του θείου του και αν χρωστάει το λογαριασμό της ΔΕΗ η συνυφάδα του. Έτσι, δεν τους έμεινε χρόνος να σχολιάσουν τη σπιταρώνα του Σαμαρά στην Κηφισιά με τον ψηλό μαντρότοιχο.
Δεν θέλει πολύ μυαλό για να υπολογίσει κανείς ότι όσο κάνει η μάντρα του Σαμαρά κάνουν ολόκληρα τα σπίτια των αφελών ψηφοφόρων του. Προικώον, θα μου πείτε! Σύμφωνοι και καλοφάγωτα αλλά εκείνα τα χρέη της «Πολιτικής Άνοιξης» γιατί δεν τα πλήρωσε κανείς εφόσον ο Πρόεδρος της μόνο αναξιοπαθών δεν είναι από ότι φαίνεται. Ας συγκρίνουμε τη στάση του με ένα άλλο κόμμα που δεν πήγε καλά την ίδια περίοδο και ο ηγέτης του το έκλεισε και επέστρεψε την κρατική επιχορήγηση! Ήταν το ΔΗΚΚΙ και ο κ Δ Τσοβόλας που απέδειξε με την στάση του ότι ήταν οριστικά ασύμβατος με την ελληνική πολιτική σκηνή και σήμερα δικηγορεί ως ιδιώτης, ενώ ο κ Σαμαράς επανέκαμψε τροπαιούχος...
Αποκαυκίδιον το ενήμερο

ΨΕΜΜΑΤΑ!




«Ανοιχτή» η Γερμανία σε παρέμβαση του προσωρινού και μόνιμου μηχανισμού σταθερότητας

 Αγαπητοί αναγνώστες!
Καμία βάση δεν έχουν όσα διαδίδει το μορμολύκειο ο Απόκαυκος ότι θα λείψει τάχα μερικές ημέρες προκειμένου να συνοδέψει τον Πρόεδρο Κάρολο στην σκληρή διαπραγμάτευση της Συνόδου Κορυφής!
Πάκης ο θεσμικός

ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΗΚΕ ο ΑΠΟΚΑΥΚΟΣ!




Αγαπητοί αναγνώστες!
Ο ξεμωραμένος γέρος, αφού συμπλήρωσε τις 3.000 αναρτημένες μαλακίες του, όπως είχε κάνει τάμα στην Αισέ Πατλάκ, εγκατέλειψε τα δροσερά Ιωάννινα και απέδρασε προς άγνωστη κατεύθυνση
Η Ήπειρος ολόκληρη αισθάνεται ανακουφισμένη και ακόμη περισσότερο τα επιφανέστερα των τέκνων της …
Πάκης ο ανατροπεύς

28 Ιουν 2012

ΓΕΡΜΑΝΙΑ RAUS! Η ΜΕΡΚΕΛ στο καναβάτσο!




Η ΜΕΡΚΕΛ στο α΄ ΗΜΙΧΡΟΝΟ!

ΙΤΑΛΙΑ: Θα εκδικηθεί στο όνομα όλων των PIGS!


Ήδη προηγείται με 1-0. Στο 42 2-0!

Ο πρόεδρος της ΝΟΣΗΛΕΥΟΜΕΝΗΣ δημοκρατίας Κ.Παπούλιας με την κ. Μέρκελ συζητούν για τις παρενέργειες του Cipralex


Φτύστε το "ΠΑΓΚΑΛΟ" μοσχάρι που θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ σαν τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!


Αποκαυκίδιο του υπολοίπου της ντροπής

Η είδηση της ΗΜΕΡΑΣ


 Είναι διαπιστωμένο ότι όχι μόνο ο Αύγουστος αλλά και ολόκληρο το θέρος δεν παράγει ειδήσεις. Ακόμη και το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται στα χέρια του γηραιού Παπούλια δεν συνιστά για τους επικοινωνιολόγους αξιοπρόσεκτη είδηση, αν και κινδυνεύει η χώρα να του μείνει στα χέρια του, διαψεύδοντας και την περίφημη μελλοντολόγο Αισέ Πατλάκ που πρόβλεψε ότι το σωτήριο έτος 2012 θα μας έμενε ο πρόεδρος στα χέρια μας.
Όμως η είδηση της ημέρας είναι ότι οι "κάτοικοι" του κάστρου Ιωαννίνων και οι "σύλλογοί" τους απέτρεψαν και σήμερα την τοποθέτηση του έργου τέχνης που φιλοτέχνησε ο μέγας καλλιτέχνης Κώστας Βαρώτσος προς τιμήν του Γιαννιώτη Μ. Μάτσα και που με απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου θα τοποθετούνταν στην μοναδική πλατεία του Κάστρου, παίρνοντας και το όνομά του !!!
Τα επιχειρήματα πολλά δηλ. κανένα, αφού αναγνώστες μου, οι ηλίθιοι ως γνωστόν δεν έχουν επιχειρήματα αλλά μόνο άναρθρες κραυγές. Και αγνοούν ότι από αρχαιοτάτων χρόνων οι πλατείες στολίζονται με έργα τέχνης και όχι με παρκαρισμένα αυτοκίνητα.
Κατόπιν τούτου ο ΑΤΥΧΗΣ Απόκαυκος αποφάσισε να πάρει των ομματιών του για να μην βλέπει τους φιλοπρόοδους συγκατοίκους του! Το ιστολόγιο θα το "τρέχουν" ο ευτυχής ΠΑΚΗΣ(ασύδοτος πια) και οι λοιπές δυνάμεις. ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ και ο θεός βοηθός σας...

Απόκαυκος ο απερχόμενος

Η λύση για τις θέσεις στα αριστερά της βουλής


 Φιλονικούν τα κόμματα της πάλαι ποτέ παραδοσιακής Αριστεράς για τη θέση που πρέπει να πάρουν στα αριστερά της βουλής. Και όμως η λύση είναι απλή και  εξυπακούεται από τη συμπεριφορά τους στις εν δυνάμει πολιτικές εξελίξεις. Το ΚΚΕ δικαιούται μία θέση στα θεωρεία της Βουλής, εκεί που κυρίως φιλοξενούνται οι μαθητές των Γυμνασίων, η Δημαρ στα αιστερά της ΝΔ, με τον Κουβέλη να καταλαμβάνει τη θέση που κατείχε ο δικός μας Κώστας Τασούλας και στο κέντρο να βρίσκεται ο Χοντρός με δεξιά τον Μιχελάκη. Αλλωστε με τον νέο κανονισμό που επεξεργάζονται για τη βουλή οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι, αφού θα μιλούν μετά τον πρωθυπουργό δεν μπορεί να είναι και διασκορπισμένοι..Κοντά κοντά για να μπορούν να συνεννοούνται στο πώς θα αντιμετωπίζουν τα εξ αριστερών πυρά του Τσίπρα που προβλέπονται να έρχονται κατά ριπάς πολυβόλου όπλου.
Απόκαυκος ο ταξιθέτης

Ο ΜΕΓΑΣ ελληνιστής Θέοδωρος ΠΑΓΚΑΛΟΣ

«Είναι ένα πρόσωπο εντελώς αστοιχείωτο από άποψη πολιτική και γενικότερη μόρφωση, στερείται γενικότερης μορφώσεως είναι προφανές αυτό, κάνει τεράστια και κολοσσιαία λάθη στα ελληνικά του, είναι πανβάρβαρα τα ελληνικά του (…)Λοιπόν είναι τρισβάρβαρα τα ελληνικά του, δεν έχει ιδέα, συνεχώς σε επίπεδο πρώτης σελίδας εφημερίδων λειτουργεί, είναι ένα πρόσωπο ασήμαντο από πολιτική άποψη, δεν έχει μία ιδέα δικιά του, δεν έχει κάνει μία πρόταση. Είναι ένα τυχαίο γεγονός, είναι δημαγωγός και προήλθε από τη γενεά αυτή που δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ, ότι και να κάνει».
                                       ΠΑΓΚΑΛΟΣ Ο Β΄( Για τον Αλέξη Τσίπρα)
Κολοσσιαίος ελληνογραμματιστής, που τα κείμενά του θα διδάσκονται στα πανεπιστήμια του μέλλοντος,αφού οι παρεμβάσεις του διαπνέονται από το βάθος της σκέψης, την κομψότητα του ύφους  και την φιλοσοφική πυκνότητα. Άφησε εποχή με το έργο του, πολιτικό και συγγραφικό.Η παρουσία του στα πολιτικά και φιλοσοφικά δρώμενα δεν ήταν τυχαία αλλά νομοτελειακή εξέλιξη από την ένωση του οίνου της Ελευσίνας με τα κοψίδια των Καλυβίων. Οι ταβέρνες της Μαγούλας και του υπολοίπου Αττικής αψευδείς μάρτυρες...

Τα κάλπη-κα τα λόγια τα μεγάλα


thumb


27 Ιουν 2012

Ξεμάτιασμα επειγόντος

Ρελάνς του Ακούνητου! Ο Ράπανος για..ραπανάκια!




Έρχονται οι Τουρκολιάδες!


Τις παραιτήσεις των μελών της διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας ζήτησε ο υπηρεσιακός υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Ζανιάς κατόπιν αιτήματος του πρωθυπουργού κ. Αντ. Σαμαρά ενόψει της αυριανής γενικής συνέλευσης της Τράπεζας.

Ο πρόεδρος της Εθνικής Βασίλης Ράπανος υπέβαλε ήδη την παραίτησή του ενώ ο διευθύνων σύμβουλος  Απόστολος Ταμβακάκης θα την υποβάλει εντός των επόμενων ωρών.

Νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος θα αναλάβει ο Αλέξανδρος Τουρκολιάς,ο οποίους κατέχει σήμερα τη θέση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου.

Υποδιοικητής θα αναλάβει ο πρώην επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ Πέτρος Χριστοδούλου.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΟΧΙ ΡΑΠΑΝΟΣ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΡΑΠΑΝΑΚΙ



Ο κυρ Ράπανος την έκανε νωρίς… Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρριψε με πυρά ελαφρού αντιαεροπορικού όπλου το πρώτο του υφυπουργόπουλο, επίσης βενιζέλειας προέλευσης. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» που ένοιωσαν περιθωριακοί στοχοποίησαν λίγο πολύ  ως πράκτορα τον νέο υπουργό Οικονομίας κ Στουρνάρα, επίσης βενιζελικό. Οι δε «επιτυχημένοι» δελφιναράδες του ΠΑΣΟΚ πνέουν μένεα όπου βρεθούν κι όπου σταθούν όταν μιλούν για τα λιμά που έβαλε ο χοντρός στην κυβέρνηση.
 Μου φαίνεται αν συνεχιστούν οι ριπές κατά βούληση δεν θα του μείνει του χονδρού ούτε ραπανάκι
Πάκης ο επιτυχημένος

Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ο ΚΩΔΙΞ ΜΠΟΥΣΙΝΤΟ και η ΚΟΥΚΛΑ




Η παραίτηση του Δημήτρη Χατζησωκράτη από την υπεύθυνη κομματική του θέση στη ΔΗΜΑΡ  θεωρείται προάγγελος εξελίξεων, αφού πίσω από το «προσωπικό θέμα» φαίνεται να υποκρύπτεται και πολιτική διαφωνία περί της ορθότητας της συμμετοχής στη κυβέρνηση "τρίο μούτζες". Όπως είχαμε επισημάνει, σε αυτή την κυβέρνηση μπορεί να μην προσέξανε μερικές μικρολεπτομέρειες αλλά προσέξανε και οι τρεις να μην υπάρχει ούτε ίχνος εσωκομματικής αντιπολίτευσης
Τελείως ειδική περίπτωση αποτελεί η κυοφορούμενη αντάρτικη υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου της Βουλής από πλευράς Βύρωνα Πολύδωρα. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει μεταπολιτευτικά και θα έιχε πολύ πλάκα. Για την θέση του Προέδρου, που θα είναι πολύ αυξημένης σημασίας στην παρούσα Βουλή, αντί του ευπατρίδη προτιμήθηκε ένας μαχαλόμαγκας κι επιπλέον ο κ Βύρων το έμαθε από τους δημοσιογράφους! Κάτι τέτοια δεν τα σηκώνει όμως ο κώδικας Μπουσίντο των Σαμουράι περί τον οποίο ο Βύρων έχει συγγράψει ολόκληρο βιβλίο.
Αλλά και στο ΠΑΣΟΚ η δυνατότητα του αρχηγού να είναι υποψήφιος σε δυο περιφέρειες δημιούργησε πικρίες με την ωραία Εύα Καιλή να έχει την απαίτηση να κρατήσει ο χονδρός την έδρα του Ηρακλείου κι όχι της Θεσσαλονίκης. Καλή η ευειδής και πιστή Εύα αλλά όχι να μας φάει και το φίδι σκέφτηκε ο χονδρός μιας και ουσιαστικά του ζητούσε να καταλάβει την μοναδική έδρα που κατάφερε να διατηρήσει το ΠΑΣΟΚ σε όλη την μεγαλόνησο. Πράγμα ανθυγιεινό και ως σκέψη ακόμη….
Κατά τον Απόκαυκο πάντως η πιο σωστή και εφικτή λύση προκειμένου να μην στερηθεί το κοινοβούλιο τα οφθαλμόλουτρα με την καλλίπυγο θα ήταν να θυσιαστεί ο ίδιος ο χονδρός, προς μεγάλη ίσως θλίψη του Ανδρέα Λ. [κλαψ]
Πάκης ο παρατηρητικός

Χώρα για δύο μήνες ...ΞΕΣΑΜΑΡΩΤΗ!


 Ανατροπή και εμπλοκή στα όποια κυβερνητικά σχέδια φέρνει, σύμφωνα με πληροφορίες, η αυστηρή εντολή των θεραποντων ιατρών του κ. Αντ. Σαμαρά να αποφύγει να ταξιδέψει τουλάχιστον για τις προσεχείς 40 ημέρες. Με βάσει και την μετεγχειρητική πορεία της υγείας του Πρωθυπουργού κρίνεται επιβεβλημένο να μην ταλαιπωρηθεί με ένα αεροπορικό ταξίδι που μπορεί να επιφέρει σοβαρές βλάβες στο δεξί του μάτι.
Ως εκ τούτου και με βάσει αυτή τη βασική παράμετρο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας αναμένεται να ηγηθεί της ελληνικής αντιπροσωπείας και στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής που προγραμματίζεται να γίνει περί τα μέσα Ιουλίου, πιθανότατα στις εννέα του επόμενου μήνα

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ: Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο και οργάνωση




Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ,  εν όψει της συνόδου των Βρυξελλών, προέβη στην εξής δήλωση:
"Ο λαός μας έθεσε πάρα πολύ ψηλά τον πήχη μέσα από τη διεκδίκησή του και μέσα από την ετυμηγορία του στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Τον πήχη των διεκδικήσεων απέναντι στην τρόικα και την Ε.Ε. Με λύπη παρακολουθώ ότι τα τρία μνημονιακά κόμματα που πήραν εντολή να κυβερνήσουν εξαντλήσαν όλο το σχεδιασμό τους στην αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και στην αποδόμηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ και σ’ αυτές τις υψηλές απαιτήσεις διεκδίκησης και επαναδιαπραγμάτευσης, όπως και οι ίδιοι βιάστηκαν να πουν προεκλογικά, δεν έχουν κανένα σχέδιο και καμιά οργάνωση. Ο λαός έβαλε ψηλά τον πήχη για τη Σύνοδο Κορυφής στις 28 του μήνα, όμως βλέπω ότι αυτόν τον πήχη δεν θα τον ρίξει η κυβέρνηση, αλλά δεν θα τον ρίξει γιατί δεν θα προσπαθήσει καν να τον υπερβεί και θα περάσει από κάτω. Και το λέω αυτό με λύπη, διότι τέτοιες ευκαιρίες δεν θα έχουμε πολλές από δω και στο εξής. Όσο περνάει ο καιρός, οι ευκαιρίες θα συρρικνώνονται δραματικά. Αυτοί φαίνεται ότι βρίσκονται σε ένα καθεστώς νηφαλιότητας, ψυχραιμίας, αναμονής. Μακάρι να μην δικαιωθούμε και να έχουμε άδικο, αλλά απ’ ότι φαίνεται όχι μόνο έτοιμοι για διαπραγμάτευση δεν ήταν αλλά ούτε καν έτοιμοι να συγκροτήσουν με επάρκεια ένα κυβερνητικό σχήμα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πάνε χαμένες οι δυνατότητες που δημιουργήθηκαν από τους αγώνες, το λαό και τη λαϊκή ετυμηγορία, διότι η Ελλάδα δικαιούται μιας άλλης ευκαιρίας προκειμένου να αντιμετωπίσει τα οξύτατα δημοσιονομικά της προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται με την πιστή εφαρμογή των μνημονίων που μας οδηγούν στη χρεοκοπία."

Κύριε Πρωθυπουργέ μας!

Για να μη έχουμε κάθε μέρα αποκαλύψεις για το ποιον των υπουργών σου και αλλεπάλληλες παραιτήσεις, στον επόμενο ανασχηματισμό κάνε υπουργό υποδομών τον Μπόμπολα, ενέργειας τον Βαρδινογιάννη, δικτύων τον Κόκκαλη και ενημέρωσης τον Ψυχάρη. Θα έχουμε και κέρδος, αφού δεν θα χρειάζονται πια...μίζες

Αποκαυκίδιο το πρακτικό